Χρόνος και Επανάσταση

Ι

Στην εξέλιξη της ανθρώπινης σκέψης παρατηρείται διαρκώς μια μάχη μεταξύ πραγματισμού και μεταφυσικής, επιστήμης και θρησκείας, πνεύματος και ύλης. Ως εκ τούτου η ιστορία της φιλοσοφίας είναι στην πραγματικότητα η πάλη μεταξύ υλισμού και ιδεαλισμού.

ΙΙ

Η σκέψη δεν προχωράει σώνει και καλά με λογικές προόδους από το ένα στο δύο και από το δύο στο τρία ή στο τέσσερα. Η σκέψη οπισθοχωρεί, ηττάται (πάντα υπο την δικιά μας οπτική, ηττάται δηλαδή ως προς τι θεωρούμε εμείς νίκη), επανέρχεται και κερδίζει νέες  νίκες. Υπάρχει μια σχετικά ανοδική πορεία στη σκέψη, πορεία προόδου αλλά αυτή δεν είναι ούτε σταθερή ούτε συνεχής.

ΙΙΙ

Η υλιστική δε οπτική, την οποία εμείς ταυτίζουμε με την πρόοδο, δεν προχωράει μέσα από τον υλισμό πάντα. Η αστική σκέψη ή μάλλον η κυρίαρχη σκέψη κάθε εποχής είναι σε θέση εκτός από πολιτισμικά σκουπίδια να παράγει και ριζοσπαστικά έργα τα οποία ενώ δεν ξεφεύγουν από την κηδεμονία της, αν αφομοιωθούν και φιλτραριστούν από τους υλιστές τότε προχωρούν το “μυαλό” παρακάτω. Δεν υπάρχει προοδευτική οπτική που δεν κοιτάει να πάρει ότι καλύτερο υπάρχει από την κατεστημένη σκέψη, όπως δεν υπάρχει και εκ του μηδενός ανάπτυξη σε τίποτα.

ΙV

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω. Η επανάσταση δεν προχωράει μόνο μέσου της επανάστασης και ο μαρξισμός δεν θα προχωρήσει μόνο με την μελέτη του μαρξισμού. Αυτό θα ήταν μετατροπή της φιλοσοφίας σε ιστορία και φιλολογία.

V

Ο ίδιος ο μαρξισμός δεν είναι η αντικειμενική οπτική και θεωρία που εξηγεί a priori την πραγματικότητα. Ο μαρξισμός δεν είναι η επιστήμη που καταλήγει στο σοσιαλισμό αλλά η επιστημονική μελέτη του ίδιου του σοσιαλιστικού δρόμου.

VI

Ο μαρξισμός επίσης δεν είναι απλά ένας επαναστατικός υλισμός γιατί δεν υπάρχει καν η έννοια του επαναστατικού υλισμού. Ο μαρξισμός θα ήταν υλισμός και μόνο αν απλώς έμενε στην παραδοχή της ύπαρξης αντιμαχώμενων τάξεων στην κοινωνία και στην επισήμανση της πάλης μεταξύ τους. Αλλά αντίθετα από αυτό επιλέγει να μελετήσει τον καλύτερο δυνατό τρόπο να μετασχηματίσει την κοινωνία από κοινωνία εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμεων σε αταξική-ακρατική κοινωνία χωρίς ατομική ιδιοκτησία. Έχει επιλέξει μεριά και ενώ δεν την έχει επιλέξει ηθικολογικά εντουτοις από αυτή του την επιλογή προκύπτουν ηθικές αξίες.

VII

Τούτη η άρνηση του αμοραλισμού που υπάρχει γενικά στην πρακτική ανθρώπινη ζωή, υπάρχει και στο μαρξισμό. Από αυτό προκύπτει ότι πρέπει να γίνει μια μεταστροφή στη σκέψη μας, από την επιστήμη, στην επιστημονικότητα. Η επιστημονικότητα απαιτεί να υπάρχει επιστήμη αλλά δεν είναι. Εξετάζω ένα ζήτημα με επιστημονικότητα δε σημαίνει ότι αυτό το ζήτημα έχει χαρακτήρα αξιώματος αλλά ότι θέλω η μελέτη μου σε αυτό να έχει την καλύτερη δυνατή βάση.

VIII

Ο μαρξισμός είναι η προσπάθεια να βρεθεί ο καλύτερος δυνατός τρόπος προς την επανάσταση. Αλλά η ίδια η επανάσταση δεν είναι ο μοναδικός δρόμος που έχει η ανθρωπότητα.

IX

Η ανθρωπότητα είναι μια αφαίρεση. Ένα εργαλείο προς μελέτη. Κανείς δε θα δει ποτέ την ανθρωπότητα σε ένα σώμα. Οι κοινωνικές γενικεύσεις αποτελούν ερμηνευτικό εργαλείο της πραγματικότητας και όχι πραγματικές υπάρξεις. Ωστόσο η αναφορά περί εργατικής τάξης διαφέρει από την αναφορά στην ανθρωπότητα γιατί μεταφέρει τη γενικολογία από το πεδίο των αξιών στο επίπεδο της παραγωγής. Ενά σαφώς πιο ρεαλιστικό πρόταγμα.

XI

Το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» αποτελεί το επαναστατικότερο σύνθημα της ανθρώπινης σκέψης.

XII

Ο μαρξισμός είναι το ξεπέρασμα του αμοραλισμού και της ηθικολογίας σε ένα νέο επίπεδο. Οι θετικές επιστήμες αναμειγμένες με τις κοινωνικές επιστήμες δημιουργούν την επιστημονική έρευνα περί επανάστασης. Την προσπάθεια δηλαδή να δημιουργήσουμε με επιστημονικά μέσα κάτι που αποτελεί περισσότερο ιδέα.

XIII

Η ανατίναξη ενός βράχου δεν είναι επιστήμη γιατί δεν προκύπτει από μόνη της. Ωστόσο η δημιουργία της εκρηκτικής ύλης ώστε να ανοίξουμε το δρόμο που φράζει ο βράχος μπορεί κάλλιστα να γίνει επιστημονικά.

XIV

Επιστημονικά μπορούμε επίσης να εξετάσουμε και τις επιπτώσεις αν ο δρόμος δεν ανοίξει.

XV

Η έννοια της ιστορικότητας είναι καθοριστική για το τι είναι επαναστατικό από την υλιστική οπτική.

XVI

Επισήμανση της ιστορικότητας είναι η επισήμανση της σχετικής σημασίας που έχουν οι άνθρωποι και τα πράγματα, μια σημασία που διατηρείται μόνο στα πλαίσια που αυτοί υπάρχουν και ζουν και που με την αλλαγή τους ή με το θάνατο/εξάλλειψη του υποκειμένου είτε παύει είτε αλλάζει. Ο θάνατος ενός υποκειμένου το μετατρέπει σε ένα ακόμα αντικείμενο προς μελέτη/αξιοποίηση/ παραδειγματισμό/οικειοποίηση/αδιαφορία από ένα νέο υποκείμενο.

XVII

Ο θάνατος ενός εργάτη στην ταξική πάλη αποτελεί το θάνατο του ως (εργαζόμενο) άτομο, την εξάλειψη του ως υποκείμενο. Ως συλλογικό διαχρονικό για λόγους παραγωγής υποκείμενο, η εργατική τάξη αποχτά σχέση υποκειμένου-αντικειμένου με τον νεκρό. Ο ίδιος προφανώς δεν έχει καμιά συναίσθηση όλων αυτών.

XVIII

Οι εργάτες ως άτομα εξακολουθούν και αυτοί να έχουν σχέση υποκειμένων-αντικειμένων με τον νεκρό αλλα ταυτόχρονα και έστω από ένστικτο αποκτούν συνείδηση ότι από αυτό το στάδιο θα περάσουν και οι ίδιοι. Η εργατική τάξη που είναι σταθερό υποκείμενο αυτής της σχέσης [Εργατών ως άτομα και Εργατών ως τάξη] μπορεί κάλλιστα να αποκτήσει και αυτή με τη σειρά της ρόλο αντικειμένου ως προς την ιστορία. Δε θα ναι δηλαδή καθόλου παράλογο σε αρκετές χιλιάδες χρόνια η έννοια της ταξικής πάλης να θεωρείται μια άγρια κατάσταση που επικρατούσε μεταξύ των ανθρώπων, χωρίς ιδιαίτερη αξία αλλά με αναπόφευκτο χαρακτήρα.

XIX

Για τους εργάτες του μακρινού μέλλοντος η ταξική πάλη θα είναι δηλαδή ουσιαστικά σαν τη δικιά μας οπτική πάνω στις συγκρούσεις μεταξύ των πρώιμων ανθρώπινων φυλών. Πράγματα δηλαδή τα οποία αντιλαμβανόμαστε γιατί συνέβαιναν αλλά που δεν έχουμε ιδιαίτερη πολιτισμική επαφή μαζί τους (ίσως έχουμε μάλιστα απέχθεια).

XX

Η έννοια της ιστορικότητας σε συνδιασμό με τον αμοραλισμό και τον υλισμό άσχετα με το αν αποτελούν σοβαρά προτάγματα (πιθανότατα είναι αντιδραστικά αν τα εξετάσει κανείς στην πρωτόγονη μορφή τους) δεν αποτελούν καταστάσεις με τις οποίες μπορεί να ζήσει ο μέσος άνθρωπος/εργάτης. Μπορεί να υπάρχουν στο μυαλό του αλλά δεν αποτελούν πρακτικά εργαλεία για τη ζωή του.

XXI

Ο αμοραλισμός, η ιστορικότητα και η υλιστική κοσμοαντίληψη αποτελούν την ιδεολογία της κομμουνιστικής κοινωνίας αλλά και πάλι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Η κριτική των ηθικών αξιών, η νοηματοδότηση του κόσμου μέσω των αναγκών και ο διαλεκτικός υλισμός είναι η ιδεολογία της εποχής μετάβασης προς το σοσιαλισμό.

XXII

Η ιστορικότητα αποτελεί κοινό τόπο σοσιαλισμού και κομμουνισμού, ταξικής πάλης και απονέκρωσης του κράτους.

XXIII

Η θεωρία της υπεραξίας είναι κατα βάση μια θεωρία για το χρόνο. Παράγοντας ο εργαζόμενος Χ εργασία στον Υ χρόνο εν τούτοις αμοίβεται πολύ λιγότερο από Χ-Επ(Έξοδα παραγωγής). Το χρήμα που δεν φτάνει σε αυτόν είναι στην πραγματικότητα κλεμμένος χρόνος απ’ τη ζωή του προς όφελος της αστικής τάξης. Η παρομοίωση των  αστών ως βαμπίρ που ρουφούν το αίμα των εργαζόμενων είναι περισσότερο κοντά στην πραγματικότητα απ’ ότι νομίζουμε.

XXIV

Η σοσιαλιστική κοινωνία επίσης αμοίβει τον εργάτη με ένα ποσό < Χ-Επ. Ωστόσο το παραγώμενο πλεόνασμα επιστρέφει σε αυτόν μέσω της λειτουργίας του εργατικού κράτους ως όργανο σχεδιασμού της παραγωγής και εξάλειψης των κοινωνικών ανισοτήτων. Όταν ένας καπιταλιστής ανακαλύπτει ένα μηχάνημα που μπορεί να παράγει περισσότερο και σε λιγότερο χρόνο με λιγότερους εργαζόμενους, αμέσως θα απολύσει μερικούς από αυτούς. Ο σοσιαλισμός διατηρεί τον ίδιο αριθμό εργαζομένων μειώνοντας το χρόνο εργασίας τους προοδευτικά όσο ανεβαίνει το επίπεδο της παραγωγής.

XXV

Ο αγώνας για τον κομμουνισμό αποτελεί στην ουσία μια προσπάθεια πλήρους οικειοποίησης του χρόνου από την ανθρωπότητα. Μια προσπάθεια για εξάλειψη της χειρονακτικής εργασίας και της εκμετάλλευσης της ζωής των εργατών.

XXVI

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε αν το σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό σύστημα θα θελήσει να βάλει σα στόχο του την διεύρυνση του μέσου όρου ζωής (κάτι που αναπόφευκτα θα συμβεί με την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων). Μπορούμε όμως να πούμε πώς αν αποδειχτεί άξιο του ονόματος του θα έχει σίγουρα ως στόχο το να ζει ουσιαστικότερα ο άνθρωπος. Και η ουσία δε βρίσκεται στην εξάλλειψη της εργασίας αλλά στην εξάλλειψη της εργασίας ως καταναγκασμό της ανάγκης για επιβίωση.

XXVII

Η αστική τάξη ήταν και θα είναι ο εκμεταλλευτής των εργαζομένων και το ουσιαστικότερο εμπόδιο σε μια ελεύθερη ζωή. Η συνειδητοποίηση της ιστορικότητας από μεριάς ενός εργαζόμενου μπορεί να οδηγήσει σε μηδενιστικές-ατομικιστικές οπτικές (δηλαδή σε αυτές του υλισμού της ανώτερης τάξης) που δεν είναι απαραίτητα λάθος ή κακές αλλά είναι μη πρακτικές για το σύνολο των εργατών και μη εφαρμόσιμες. Η συνειδητοποίηση της ιστορικότητας σε συνδιασμό με την συνειδητοποίηση της έννοιας της υπεραξίας είναι μια τελείως διαφορετική υπόθεση.

XXVIII

Στο φιλοσοφικό επίπεδο βασικός εχθρός είναι απ’ τη μία η ηθικολογία και απ’ την άλλη η ψευδής αντιπαράθεση κολεκτιβισμού-ατομικισμού.

XXIX

Ο ατομικισμός και ο κολλεκτιβισμός αποτελούν τρόπους οργάνωσης της παραγωγής ή της ανθρώπινης ζωής γενικά. Δε σημαίνουν από μόνα τους κάτι ούτε η διαφορά τους έγγυται στο αν μεταφέρουν το νόημα από το σύνολο στο άτομο. Το σύνολο δεν έχει μεγαλύτερα δικαιώματα από το άτομο αλλά απλά περισσότερη δύναμη και περισσότερες ανάγκες. Ο κολεκτιβισμός και ο ατομικισμός αποτελούν εξίσσου τρόπους πραγμάτωσης του ατόμου το οποίο επιλέγει ελεύθερα αλλά όχι σε συνθήκες που διαλέγει το ίδιο. Είναι μια σχετική ελευθερία δηλαδή και όχι απόλυτη.

XXX

Όσοι διεκδικούν στο σήμερα την απόλυτη ελευθερία διακηρρύσοντας πώς η ελευθερία ή θα είναι καθολική ή δεν θα υπάρξει ας προετοιμαστούν για την ανυπαρξία της. Η εργατική τάξη πρέπει να έχει ως προτεραιότητα την απελευθέρωση από και όχι την ελευθερία γενικά. Και η απελευθέρωση της από την εκμετάλλευση και την κλοπή της ζωής της είναι το σημαντικότερο πρόταγμα.

Για την επανοικειοποίηση του χρόνου και την απόλαυση του τόπου
Διαλεκτικός Υλισμός – Κριτική της ηθικολογίας – Νοηματοδότηση της ζωής με βάση τις ανάγκες.

Read More [...]

Posted in κείμενα

Aντι-αυτοπραγμάτωση

Οι στιγμές της απόλυτης μοναξιάς δεν είναι ανυπόφορες λόγω της έλλειψης παρέας,

ούτε λόγω της ανίας που τις συνοδεύει.

Η μοναξιά είναι σύγκρουση,

είναι η κατάρρευση του τέλειου εαυτού σου,

της προσωπικότητας που ωριμάζει στο κεφάλι σου από τη στιγμή που πρωτοείπες

«χάρηκα, Τάδε»

Και όσο χαίρεσαι, τόσο σκαλίζεις τα συντρίμμια.

Η πιο ριζοσπαστική τάση του μεταμοντερνισμού φωνάζει

«άλλαξε μέσα σου για να αλλάξεις τον κόσμο»

Μα όσο σμιλεύεις με προσοχή το απόλυτο εγώ σου, το κάνεις πιο εύθραυστο,

το αποξενώνεις από τα όρια των κοινωνικών συμβάσεων.

Δεν το ξέρατε; Έτσι την πατήσαμε κι εμείς.

Με δεδομένο πως τα προαναφερθέντα όρια δεν ξεθωριάζουν,

ένα πράγμα μένει,

η πάλη για τη διεύρυνση τους

στη διαλεκτική μάχη του συμβατικού με το αντισυμβατικό.

Κάποιος μου πε πως είναι και αυτό, ζήτημα ταξικό.

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Καταδικασμένος σε νηφαλιότητα

Το δωμάτιο παραμένει κρύο,

ο καπνός ξεθύμανε,

το κρασί είναι σκεπασμένο με ξύλινο φελλό,

δεν κοιμάμαι,

τα όνειρα με κάνουν να χασμουριέμαι

ξεχνάω την ανατομία του σώματος,

σκίζω το μπράτσο μου και δε βγαίνει τίποτα,

άνοιξα ένα κεφάλι χθες,

φίλησα άλλο ένα

μα η ώρα πέρασε κι απόψε   

η νηφαλιότητα είναι η χειρότερη καταστροφή.

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Σεξουαλιστικές παράγραφοι #1

Τροφή για μικρόβια 

Figures at the seaside - Picasso 

Ι

Καμένο κεφάλι, ολοένα και μικρότερη ύπαρξη
καταλαμβάνουμε χώρο, γραμμές, σελίδες με στίχους
για να καλύπτουμε τα κενά
των σημαιών που δεν καρφώσαμε στα πτώματα που βρήκαμε,ζήσαμε μαζί
και τέλος
πεθάναμε μαζί, σαπίσαμε μαζί
κι αγκαλιά με τα χορτάρια γίναμε τροφή για μικρόβια
προωθώντας έτσι την κίνηση της ενέργειας και της ύλης
σε μια παρτούζα βιολογικών μηχανισμών.

Πολύ το φιλοσόφησα όμως!

Η ζωή είναι ένα χαρτί τράπουλας
που παίζει πόκερ με ανθρώπους
σε μια παρτίδα που αδυνατεί για την ώρα να τελειώσει.
Προτού η ανθρωπότητα εκπνεύσει τα λοίσθια
χιλιάδες θα ‘ναι τα καμμένα χαρτιά
τα καμμένα μυαλά
τα καμμένα κορμιά.

Οι μόνιμες απαντήσεις δεν υπάρχουν, δημιουργούνται.
Δημιουργούνται σε στενά πλαίσια που βρωμάνε κρασί και κάτουρο.
Ο ρομαντισμός ποτέ δεν πέθανε
μετατράπηκε απλά σε βαμπίρ
που γαντζώνεται απ’ το σοδομισμένο πτώμα της αγαπημένης του.
Έτσι καταφέρνει και φωνάζει «Υπάρχω!»
στο μπάτσο της αόρατης καθημερινής του φυλακής

[ ΙΙ ]

Όλα τα παραπάνω φυσικά αναφορικά με τη ζωή του συγγραφέα
και τίποτα παραπάνω.
Ο καθένας μπορεί να διαλέξει να τοποθετήσει τα "ΠΡΕΠΕΙ" όπου κρίνει
και να προωθήσει τη δημιουργία υπαρξιακών παζλ
για τη διαιώνιση του ψέματος της ζωής.

Εγώ όχι

[ ΙΙΙ ]

Οι άλλοι
χαμένοι σε
αλκοόλη, οργόνη
ντοπαμίνη
ηρωίνη
κι εγώ πολύ φτωχός για να αγοράσω ναρκωτικά
κι αρκετά κομμουνιστής για τα υπόλοιπα
-στην εμπορική τους διάσταση τουλάχιστον-

IV

«Η αυτοκτονία ασκεί ηδονική έλξη στους νέους»
Περίεργο κύριε Ψυχολόγε...
Εγώ έχω μαζί της περισσότερο σχέση μεσοαστικού ζευγαριού
κοιμόμαστε μαζί αλλά
έχουμε τόσο καιρό να κάνουμε σεξ
που κοντεύω να ξεχάσω πως είναι.

Χμ...
Εκείνο το σκοινί με καυλώνει όμως κάπως επικίνδυνα... 

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Μια μηχανή που φτύνει βιβλία

made by Breton. 

Πώς βρέθηκα σ'αυτό το μέρος; Το ξέρω πως δεν είναι η θέση μου εδωπέρα, κι όμως να, τα δεσμά που τυλίγουν τα χέρια μου δε με αφήνουν να φύγω. Μουρμουράω λίγα παρακάλια με την ελπίδα ότι κάποιος βρίσκεται σε ένα αόριστο εκεί έξω και θα με σώσει. Τα δεμένα μου μάτια αποδεικνύουν το παράλογο του συλλογισμού μου, όποιος με φερε εδώ δε θέλει το καλό μου ούτε τρέφει τον πιο ελάχιστο σεβασμό για τη βούληση μου. Καλά που ανέχεται τη συνείδηση μου έστω γιατί αλλιώς θα ήμουν  ήδη νεκρός.

Δεν ξέρω πώς κατέληξα δεμένος και φιμωμένος σε ετούτη την καρέκλα, προσπαθώ να την κουνήσω με το βάρος μου, καταφέρνω να ακουστούν απλά μερικά «Κλακ-κλακ», χαρακτηριστικό της ποιότητας του υλικού της, είναι ξύλινη. Οι απόπειρες μου  όμως δε γεννούν μόνο ανατριχιαστικούς ήχους και άχρηστες λεπτομέρειες, όχι.Αποκαλύπτουν πολλά πράγματα. Σα να άκουσα κάποιον να γελάει στο βάθος, να γελάει μαζί μου και με τις αποτυχημένες μου απόπειρες να ξεφύγω από δω. Τουλάχιστον δεν είμαι μόνος. Μα αυτό φυσικά δεν είναι απαραίτητα καλό.

Ο τύπος πλησιάζει, κάθε βήμα του που ακούω να σέρνεται σα πτώμα στο δάπεδο φέρνει και μια επιπλέον ανάμνηση. Ναι... ότι έγινε πρέπει να γινε χθες βράδυ. Ήμουν στον Πειραιά και είχαμε μόλις σχολάσει από το μαγαζί, 8ωρη βάρδια. Ήμουν κουρασμένος και κακοπληρώμενος αλλά απ’ την άλλη όλοι είμαστε έτσι. Δε γκρινιαξα, μόνο χώθηκα κουρασμένος στο τρένο και θρονιάστηκα στο τελευταίο βαγόνι. Ήμουν εγώ και ένας μαυρομάλλης κοντά στην ηλικία μου. Ναι...αυτός πρέπει να ήταν.

Θυμάμαι που με πλησίασε... «Κουρασμένος;» με ρώτησε. Χα... συμβουλεύω τα παιδιά μου να προσέχουν τους ξένους και εγώ παραδόθηκα έτσι εύκολα σε αυτό ακριβώς το λάθος, αν είναι λάθος και όχι απελπισία δηλαδή. Του έγνεψα καταφατικά, μου πρόσφερε λίγο απ’ τον καφέ του...μιλήσαμε για λίγο για τη δουλειά. Ένιωσα το κεφάλι μου βαρύ και τα βλέφαρα μου ακόμα περισσότερο, σιγα σιγά βυθιζόμουν σε λήθαργο, το μόνο πρόλαβα να ακούσω πριν σωριαστώ κάτω ήταν:

«Κανά καλό βιβλίο διαβάζεις;»

[…]

Κάποτε πίστευα πώς είχα μάθει να ψυχολογώ τους ανθρώπους με βάση το βάδισμα τους. Τώρα όμως πέφτω έξω. Ακούω αυτά τα κουρασμένα, σχεδόν νεκρά βήματα του απαγωγέα μου και σχηματίζω στο νου μου την εικόνα ενός αδύναμου ξοφλημένου ανθρώπου. Κι ίσως βέβαια έτσι να ναι, τα μεγάλα κατορθώματα τα καταφέρνουν ακριβώς εκείνοι που έχουν πεταχτεί στον υπόνομο της ιστορίας ως απόνερα και χρονικά παράδοξα. Αλλά απ’ την άλλη γιατί η απαγωγή μου να θεωρείται κάτι σπουδαίο;

Ταπ ταπ ταπ

Τα βήματα του σταματούν και νιώθω την ανάσα του στο πρόσωπο μου, είναι κρύα και ξένη, αν δε του χα μιλήσει στο τρένο θα ορκιζόμουν πώς αυτή είναι η ανάσα των ανθρώπων με τους οποίους δε θα καταφέρω ποτέ  να μιλήσω αλλά εγώ ήπια πρόθυμα τον καφέ που μου πρόσφερε. Μου τραβάει τα δεσμά απ’ τα μάτια μου. Τώρα μπορώ να δω.

«Καλως ορισες», «Σιδερένιος» μου χαμογελάει ο μαυρομάλλης που είχα δει στο τρένο.

Τον βλέπω από κοντά πλέον. Τώρα που ‘ναι όρθιος συνειδητοποιώ ότι είναι πιο ψηλός απ’ ότι θυμόμουν, ίσως και να τον έλεγες όμορφο αλλά το σύνδρομο της Στοκχόλμης δεν αναπτύσσεται τα πρώτα δευτερόλεπτα της επικοινωνίας σου με το θύτη. Δε μοιάζει αγριεμένος ούτε με συνείδηση ότι έκανε κάτι κακό.

«Συγχώρεσε τους τρόπους μου αλλά δεν ήξερα πώς αλλιώς να σε φέρω εδώ» μου λέει μισοαπολογούμενος.

«Που είμαι;» τον ρωτάω
«Στο Μέλλον»
«Στο Μέλλον;»
«Ναι, πάντα ήσουν το Μέλλον, αλλά είναι η πρώτη φορά που είσαι μέσα σε αυτό» μου απαντάει.

Κοιτάω τριγύρω μου αμήχανα ενώ καταπίνω μερικά ml φλέματος. Δείχνει να αντιλαμβάνεται αλλά να μην αποδέχεται την έκπληξη μου και τη μη δυνατότητα κατανόησης των όσων λέει. Πλησιάζει τον τοίχο και πατάει ένα διακόπτη. Οι κόρες των ματιών μου ενστικτωδώς διαστέλλονται. Το δωμάτιο πλημμυρίζει με φως.

«Να δες» μου λέει κουνώντας τα χέρια το

.

Κοιτάω και προσπαθώ να απορροφήσω κάθε πιθανή πληροφορία που θα μου επιτρέψει να μάθω περισσότερα για το τι συμβαίνει εδώ. Το δωμάτιο τελικά δεν είναι δωμάτιο αλλά ένας αρκετά μεγάλος χώρος.  Παλιά γραφεία  που σίγουρα κατασκευάστηκαν πριν το '80  βρίσκονται στη σειρά με ατελείωτα  χαρτιά πάνω τους αλλά όχι υπαλλήλους να δουλεύουν πίσω από αυτά. Υπάρχουν posters λουσμένα με έντονα χρώματα και μηνύματα σε γλώσσες όμως που δεν καταλαβαίνω, ένας υπερμεγέθης υπολογιστής στοιβάζεται μπροστά από κάτι θεόρατα  κόκκινα πανιά που με φοβίζουν. Στην μία άκρη αντικρίζω έντρομος να έχουν στοιβαχτεί κομμένα βαλσαμωμένα χέρια ανθρώπων. Είναι κι αυτά μεγάλα αλλά και γεμάτα μελανιές και κακώσεις. Άραγε να πάλεψαν ή απλά να έζησαν μια δύσκολη ζωή; Ίσως και τα δύο. Στην άλλη άκρη ένα μηχάνημα που συνδέεται με τον τοίχο φτύνει βιβλία προς το εσωτερικό του δωματίου.

«Τι είναι αυτό;» ρωτάω με έκπληξη...
«Γιατί σου τράβηξε αυτό την προσοχή;» με ρωτάει, αισθάνομαι μια ελαφριά ανησυχία στη φωνή του, θα θελε άραγε να με είχε τραβήξει κάτι άλλο;
«Έχω ξαναδεί  ανθρώπινα κομμάτια» του απαντάω « Και μάλιστα σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτά εδώ, δεν έχω δει ποτέ όμως μηχανή που φτύνει βιβλία»

Κουνάει επιδοκιμαστικά το κεφάλι του, τον ικανοποίησε η απάντηση μου

«Σίγουρα περίμενα να έχεις συνηθίσει τη βία και το αίμα, δε με απογοήτευσες»
«Τι είναι λοιπόν η μηχανή;»επιμένω.

Γυρίζει το κεφάλι του και χαζεύει λίγο το περίπλοκο μηχάνημα «Αυτό» μου λέει «Παράγει όλα τα απαραίτητα πνευματικά εφόδια για να μεγαλώσουν οι επόμενες γενιές και επίσης δίνει μια γόνιμη εργασία στους συγγραφείς που βρίσκονται στο δίπλα δωμάτιο»

«Υπάρχουν άνθρωποι φυλακισμένοι δίπλα; Που μάλιστα γράφουν βιβλία;» ρωτάω κατάπληκτος
«Φυλακισμένοι;» σχολιάζει ειρωνικά «Δεν υπάρχουν φυλακισμένοι πουθενά στον κόσμο, για να υπάρχει η έννοια της φυλακής πρέπει να υπάρχει και η έννοια της ελευθερίας και τέτοια έννοια ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ»

Με βλέπει να μην πολυκαταλαβαίνω και συνεχίζει.

«Άλλωστε όλοι φυλακισμένοι δεν είμαστε;» προσθέτει και μου χαμογελάει με επιτηδευμένη αθωότητα.

«Αυτά που λες» του λέω φωνάζοντας για πρώτη φορά, «Είναι παράλογες γενικότητες, δεν μπορείς να έχεις κάποιον να σου γράφει με τη βία βιβλία επειδή δεν πιστεύεις στην ύπαρξη της ελευθερίας»

«Μπορώ» μου απαντάει απλά

Σωπαίνω.

«Μη μουτρώνεις» μου λέει σα να μάλωνε το 10χρονο γιο του που δε θέλει να φάει κρέας που προέρχεται από “σκοτωμένα ζωάκια” «Άλλωστε τους ταΐζουμε εξίσου καλά με τα παιδιά μας»

«Τα παιδιά σας;» τον ρωτάω διστακτικά
«Να δες» μου λέει

Τραβάει τα πανιά που βρίσκονται μπροστά στον υπολογιστή και αποκαλύπτει στα μάτια μου τη φύση αυτού του μέρους σ’ολη της την ολότητα. Μικρά έμβρυα μεγαλώνουν μέσα σε γυάλες συνδεόμενες με τον υπολογιστή. Θα μπορούσε να το σκεφτεί κανείς σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά όχι. Δεν υπάρχουν τρελοί επιστήμονες και και πράσινα υγρά. Όλα ελέγχονται από τα καλώδια και τα κουμπιά που επιτρέπουν στα μωρά να  μεγαλώνουν μέσα σε ένα παχύρευστο υγρό. Στην πάνω πλευρά της γυάλας επικρατεί το απόλυτο μαύρο, στην κάτω της πλευρά το λευκό. Και τα δύο υγρά καταλαμβάνουν ακριβώς  από το μισό κάθε γυάλας σχηματίζοντας μια τέλεια αρμονία που χαλάει μόνο όταν τα έμβρυα γλιστρούν από το ένα άκρο στο άλλο.

«Μου φαίνονται πεινασμένα» σχολιάζει ο απαγωγέας μου και πλησιάζει προς το μέρος μου. Κρύος ιδρώτας με λούζει ξανά, το χαμόγελο έχει εξαφανιστεί από το πρόσωπο του, προσπαθώ να αντισταθώ αλλά έτσι δεμένος μου είναι αδύνατον. Πιάνει από την άκρη την καρέκλα που κάθομαι και με πετάει κοντά σε ένα γραφείο πηγμένο στα πόστερς και στα χαρτιά. Βγάζει ένα μπαλτά απ’ το συρτάρι.

«Αν ήσουν διήγημα πώς θα θελες να σε λένε;» ρωτάει και κατεβάζει το μπαλτά στο ένα μου χέρι κόβοντας το.

«ΑΑΑΑΑΑΡΓΚ» ουρλιάζω από τον πόνο και πυροδοτώ την αντίστροφη μέτρηση μέχρι να με εγκαταλείψουν οι αισθήσεις μου.

«Χμ όχι, πολύ φορμαλιστικό για τίτλος» μου λέει και ακρωτηριάζει με δύναμη και το άλλο μου χέρι.

Κοιτάει τα κομμένα μου άκρα με ηδονιστικό ενδιαφέρον «Τέλεια» αναφωνεί, «Νέο υλικό για έμπνευση σε αυτούς τους βρωμιάρηδες μικροαστούς» λέει και τα πετάει στην άκρη

«Δε θέλω να πεθάνω!» του φωνάζω, τον παρακαλάω κατά βάση ενώ τον βλέπω να σηκώνει ξανά το μπαλτά.

«Χα!» απαντάει χαρούμενα και διεστραμμένα «Τέλειο», «Θα τους το προτείνω και αν νομίζουν ότι μπορούν ας κάνουν κι αλλιώς» λέει χαιρέκακα.

Και καρφώνει το μπαλτά στο λαιμό μου.

Read More [...]

Posted in διηγήματα, sureal

Reviewing season 1

(Πριν την επόμενη θριαμβευτική μας νίκη)
Από Φλεβάρη

Read More [...]

Κυκλοφορία Βιβλίου "8 φετίχ - director's cut"

Τιμή: 3Ε
Παραγγελίες: Χέρι με χέρι Αθήνα, με mail στο theatrodromou@yahoo.gr σε εμφανίσεις της κολεκτίβας "Θέατρο δρόμου" 

Πριν έναν περίπου χρόνο κυκλοφόρησε ο χιπχοπ δίσκος "8 φετίχ" από το Βδέλυγμα και τον Onesec. Ο δίσκος αυτός  είναι και η πρώτη κυκλοφορία της καλλιτεχνικής κολεκτίβας "θέατρο δρόμου" .

Ο εν λόγω δίσκος ξεχωρίζει ιδιαίτερα για τις Ντεσαντικές επιρροές του και μπορεί να βρεθεί στο ιστολόγιο της κολεκτίβας δηλαδή Εδώ.

_____

Τώρα λοιπόν, ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του, ο δίσκος αποκτά τη λογοτεχνική και εικαστική συνέχεια του σε ένα βιβλίοπου περιέχει ένα εικονογραφημένο στιγμιότυπο από κάθε κομμάτι του album αλλά και 8 κείμενα (διηγήματα, ανακρίσεις πρωταγωνιστών, ποιήματα κλπ) τα οποία αντλούν θεματολογία από τις πρωταρχικές αφηγήσεις. Η εικονογράφηση ανήκει στον Φρανκ ενώ τα κείμενα επιμελήθηκαν οι: Savage DK, Alex Titkov, Πινόκιο, Φώντας, Δερβίσης, Anima, Πολύγωνος. 

Περισσότερα infos για το βιβλίο : http://theatrodromou.blogspot.gr/2013/12/8-directors-cut.html

Read More [...]

Posted in Κυκλοφορίες