90 ίχνη (Αλέκος Κοάν και Φώντας) Κυκλοφόρησε.

Εξώφυλλο: Θοδωρής Φράγκος
Σκίτσα: Manolo Drawings 
Στήσιμο: Στο σάπιο λάπτοπ της αδερφής του Κοάν, από τον ίδιο τον Αλέκο.

Αντίτυπα αυτή τη στιγμή υπάρχουν με βεβαιότητα:

Α) Στην Κατάληψη Ευαγγελισμού στη Θεοτοκοπούλου 18 (Ηράκλειο Κρήτης)
Β) Στο Εναλακτικό Βιβλιοπωλείο στα Εξάρχεια επι της Θεμιστοκλέους (Αθήνα)
Γ) Στο Βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς της λέσχης των Σουρεαλιστών στη Μαυρομιχάλη (Αθήνα)
Δ) Στο Βιβλιοπωλείο Ακυβέρνητες Πολιτείες, Αλ. Σβώλου 28 (Κέντρο Θεσσαλονίκης)
Ε) Κ*ΒΟΞ, Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο, Πλατεία Εξαρχείων

Τα 90 ίχνη δίνονται με ελεύθερη συνεισφορά χέρι με χέρι στην Αθήνα και στο Ηράκλειο μέσω επικοινωνίας με τη σελίδα των ΕπΑπ στο Facebook ή μήνυμα σε εμάς τους ίδιους. Επιπλέον μπορούν να βρεθούν σε καταλήψεις,στέκια λάιβ και λoιπούς κοινωνικούς χώρους και διεργασίες. Η λίστα με τα μέρη που υπάρχουν διαθέσιμα αντίτυπα θα ανανεώνεται. Μοναδικές εξαιρέσεις στον κανόνα της ελεύθερης συνεισφοράς είναι τα εμπορικά βιβλιοπωλεία, γιατί ήταν δύσκολη η συννενόηση, ακόμη και όταν υπήρχαν οι καλύτερες προθέσεις. Ορίστηκε η τιμή του ενός (1) ευρώ γι΄ αυτά τα μέρη. Το μερίδιο που μας αντιστοιχεί καλύπτει τα έξοδα τύπωσης.

Δελτίο Τύπου 

Τα "90 ίχνη" μιλάνε για τη γενιά των 90ς. Τα "90 ίχνη" είναι μια ποιητική συλλογή που εκτείνεται σε 15 σελίδες γραμμένη απ' τον Αλέξανδρο Κοάν και το Φώντα. Δεν περιέχει ποιήματα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από μόνα τους αυτοτελή, παρά μόνο αν τα δεις στο σύνολο του βιβλίου. Οι δύο συγγραφείς έχουν φτάσει μετά από συζήτηση στις ίδιες εκτιμήσεις για το τι ήταν και τι ρόλο παίζει σήμερα η γενια του 90 και πως βιώνει και αλληλεπιδρά με τον κόσμο. Αυτή την εικόνα προσπαθούν να αποδώσουν. Όχι από κάποια λατρεία προς το παρελθόν ή το μέλλον απλά υπήρχαν κάποια μεσημέρια,απογεύματα,βράδια, που αισθάνθηκαν λίγο απ' τη μελέτη και λίγο απ' τη μεταφυσική, μια λεπτή γραμμή να συνδέει τον μεταπολεμικό κόσμο, το Σύριζα, τα ψυχεδελικά ναρκωτικά,το Κωνσταντίνου και Ελένης, την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης (πρώτα ως φάρσα και έπειτα ως τραγωδία) με τα σημερινά βιώματα τους.

Τα κόκκαλα των παππούδων μας
που χύσαν αίμα στον εμφύλιο
θα τρίζαν αν μας βλέπανε,
αλλά οι παππούδες μας δε σκοτωθήκαν στον εμφύλιο,
και μέχρι να πεθάνουνε
ψηφίζανε πασοκ.

Εν πολλοίς η τραγικότητα της γενιάς των 90ς βρίσκεται ακριβώς στο ότι δεν πρόλαβε να είναι ούτε παιδί του Αντρέα ούτε και παιδί της καπιταλιστικής κρίσης. Είναι κάτι ενδιάμεσο, είχε καλές μέρες, είχε κακές μέρες. Τώρα τελευταία οι κακές μέρες κερδίζουν κατά κράτος αλλά αυτή η θλίψη όχι απλά δεν κερδίζει το κράτος αλλά χρησιμοποιείται και ελέγχεται από αυτό, ποιός θα τολμήσει να πει ότι τα παιδιά των 90ς έχουν κατάθλιψη; Πάρα πολλοί. Αλλά τα παιδιά των 90ς προσπαθήσαν επιπλέον (και απέτυχαν ή πετύχαν κωμικοτραγικώς) να βρουν δουλειά για να ζήσουν. Άρα ποιός θα πει ότι οι προλετάριοι των 90ς έχουν κατάθλιψη; Κανείς δεν μιλάει γι' αυτό σε αυτόν εδώ τον βούρκο.

Λυπάμαι
τα αντιπολεμικά μυθιστορήματα που διάβασες σου είπαν ψέμματα,
η τεχνολογία εξελίχθηκε, τώρα μετράνε μόνο οι βαλιστικοί πύραυλοι.

Το βιβλίο δεν είναι σε καμία περίπτωση η απεικόνιση μιας απογόητευσης, ή τουλάχιστον όχι μόνο. Και σίγουρα δεν θα καλύψει όλους τους ανθρώπους που εντάσσουν τις εμπειρίες τους μέσα σε αυτό το χρόνικο πλαίσιο που λέγεται 90ς. Ούτε κατάθεση ψυχής κάνουμε, ούτε εμπειριών. Τοποθετούμε τους εαυτούς μας σε αυτό το σύνολο ανθρώπων που έχει καταλάβει πως για λόγους καθόλου μεταφυσικούς η γενιά μας έχει κάτι τελείως διαφορετικό απ' όλες τις προηγούμενες, κάτι ριζοσπαστικά καινούργιο άλλα και κάτι τρομερά αντιφατικό που την εμποδίζει να κάνει το μεγάλο βήμα.
προς τα πάνω ή προς τα κάτω αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Μια ιστορία βεβαίως που καλείται να γραφτεί σε μια εποχή αντιστορική. Που όμως δε θα μπορούσε να είναι και άλλη.

;)

Τα 90 ίχνη κυκλοφορούν από την αυτόνομη λογοτεχνική συλλογικότητα "Επιτυχημένες Απόπειρες" και αποτελούν την πρώτη έντυπη κυκλοφορία της.

Τέλη Νοέμβρη του 2015

Φώντας. Αλέξανδρος Κοάν.
Επιτυχημένες Απόπειρες. 


Προηγούμενα έργα και συμμετοχές:

Κάτι Οστά:
http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/10/promo.html
Chocofant:
http://theatrodromou.blogspot.gr/2013/12/chocofant.html
Director's Cut
http://theatrodromou.blogspot.gr/2013/12/8-directors-cut.html
Τερατογραφήματα:
https://teratografimata.wordpress.com/2014/10/14/teratografimata-biblio/

Read More [...]

Posted in κείμενα, Κοινά κείμενα, Κυκλοφορίες

Οικογενειακοί τάφοι (Δερβίσης & Φώντας)

Και τώρα που όλα τελειώνουν τι;
θα καθίσεις να παρατηρήσεις τα χιλιάδες κλουβάκια
των συμπολιτών σου με τη χαρά ότι είσαι ελεύθερος;
μα χαζό μου κανείς δεν είναι ελεύθερος εδώ
κάποια ζώα βέβαια είναι λιγότερο φυλακισμένα από άλλα
ωστόσο περπατάνε στους ίδιους δρόμους με σένα
τσακισμένα από την έλλειψη φαγητού,
ταξιδιών, γαμησιού,
αγάπης στα παιδικά τους χρόνια,
όπλων και ποδιών.
ανάπηροι, ψυχοπαθείς,
αποτυχημένοι επαναστάτες, μηδενιστές,
άνθρωποι με μεταστάσεις σε όλο τους το κορμί
που ουρλιάζουν τις νύχτες από την έλλειψη κατασταλτικών
ενώ άλλοι μετά την κατανάλωση κατασταλτικών μέτρων της κυβέρνησης
ουρλιάζουν τις νύχτες στημένοι στα τέσσερα.
Αγωνίζεστε για την αποδοχή της διαφορετικότητας
αλλά το διαφορετικό υποφέρει γιατί δεν καταδέχεστε ούτε να ξεράσετε πάνω του
κανείς παραπληγικός δε θέλει κατανόηση
θέλει τα πόδια του πίσω
και να του πάρετε καμιά
πίπα αντί να γράφετε εργασίες
για το ρατσισμό που βιώνει.
Έστω
θα πάω στο διάολο
θα μπω στα φασιστικά κόμματα που λέτε ότι μου ταιριάζουν
αλλά τουλάχιστον ποτέ δε θα με θεωρήσω ελεύθερο,
επειδή είδα με τα μάτια το αόρατο χέρι της αγοράς να μου κάνει κωλοδάχτυλο.
η ελευθερία είναι μουνάκια, πούτσες, φαγητό
και όχι συνειδητοποίηση ότι σου λείπουν
κι ωστόσο
θα προτιμούσα να πεθάνω
παρά να ξεχάσω τι σιχάματα που είστε
και να χωθώ στην αγκαλιά σας
μαλάκες.

***

Μαλάκες,
τραβάτε χορέψτε άχαρα πιασμένοι ώμο ώμο,
το εκτιμώ αφού όλοι χορεύουν μόνοι πλέον
κι ο θάνατος, κι ο θάνατος
είναι σκοπός ηλεκτρονικός
κουνώντας το κεφάλι χορεύεται
και όταν στο τελευταίο χτύπημα λιγώνονται τα μάτια
μια μάνα κλαίει
ή ένα κόμμα
ή οι ηλεκτρονικοί σου φίλοι
και το καντίλι πάντα σβηστό
κι αν ανάβει είναι για κακό.
Στο δικό μου νεκροταφείο τα γαμάμε όλα
είμαστε ρατσιστές, αφού όλοι από το ίδιο χωριό είμαστε
είμαστε σπισιστές μιας και τα νεκρά ζώα είναι σε κάδους
και εν τέλει έχουμε την ικανότητα να είμαστε νεκροί
άρα δεν έχουμε καμιά υποχρέωση απέναντι σας χαζοχαρούμενοι.
Ή χαζοθλιμμένοι.
Τα γκομενάκια, μαλάκα, είναι σε άλλο μάρμαρο,
οπότε δε σκοτίζουμε και τ αρχίδια μας,
ιδιαίτερα αν αυτά έχουν λιώσει.
Βέβαια παίζει να περνάνε καλά στους οικογενειακούς τάφους,
οι ανώμαλοι.
Ελευθερία, λένε, είναι να διαλέξεις πως θα πεθάνεις.
Μα ποιος νοιάζεται για το θάνατο σου;
Πιο ελεύθερος είσαι νεκρός.
Μα ποιος θέλει να πεθάνει για να είναι ελεύθερος;

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι να μην ασχοληθείς ποτέ με τα του πτώματος σου!
Και τώρα που όλα αρχίζουν, τι;

Read More [...]

Posted in Κοινά κείμενα, Ποιηματάκια

Φώντας & Δερβίσης - Κάτι Οστά (δελτίο τύπου και promo βίντεο)

Το κάτι οστά είναι μια συλλογή διηγημάτων,ποιημάτων και κειμένων από τον Φώντα και το Δερβίση. Κάποια από αυτά έχουν δημοσιευτεί στο παρόν blog, κάποια άλλα όχι αλλά αποτελούν όπως και τα υπόλοιπα προιόν συλλογικής δουλειάς, καταννόησης και πειραματισμού πάνω στη λογοτεχνική έκφραση. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από την καλλιτεχνική κολεκτίβα Θέατρο Δρόμου μέλος της οποίας είναι ο Φώντας. 

Δελτίο τύπου και βίντεο εδώ: http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/10/promo.html

Κάτι Οστά

Βαδίζοντας χωρίς αμφιβολία πλέον σε μια μικρή γωνιά μιας παραμορφωμένης μπάλας ή κουκίδας δυσδιάκριτης κάνουμε έρωτα με τις συνθήκες και τις καταστάσεις. Ένα καυλωτικό ομαδικό όργιο που χύνει εγωισμό και γεννάει τσιτάτα παραφουσκωμένα, σαν καρκινώματα. Το κακό σεξ όμως είναι χειρότερο από την μιζέρια του αυνανισμού. Και αφού μόνο αυτήν έχουμε χανόμαστε σε διαστροφικές φαντασιώσεις άφραγκοι μα όχι ταπεινοί ή κανίβαλοι, νηφάλιοι μα όχι ξενέρωτοι. Η πανταχού παρούσα αιώνια ταχύτητα είναι ήδη πίσω μας, στο Ιντερνετ, και γι' αυτό μπορούμε τώρα να την ξεχάσουμε ή να βρούμε τον δικό μας ξεχωριστό ρυθμό.

Οι φτωχοί πλην τίμιοι είναι μαλάκες!
Και εμείς κάθε χρόνο όλο και πιο όμορφοι. 

Η συλλογή περιλαμβάνει μια σειρά ποιημάτων και διηγημάτων δημοσιευμένων στο blog επιτυχημένες απόπειρες (http://successfulattempt.blogspot.gr/) από τον Οκτώβρη του 2013 μέχρι και σήμερα καθώς και αδημοσίευτων. Πρόκειται για την έκτη έντυπη κυκλοφορία της κολλεκτίβας «Θέατρο Δρόμου» η οποία έχει τον τίτλο "Κάτι οστά."

Πέρα από τα 13 ποιήματα του Δερβίση και τα 13 διηγήματα και ποιήματα του Φώντα στο "Κάτι Οστά." υπάρχουν ακόμα τρία ποιήματα του Βδελύγματος και δύο σκίτσα του Χωρις Κανόνα από Λάθος Εποχή. Τα εξώφυλλα και το στήσιμο του βιβλίου του επιμελήθηκε ο Θοδωρής Φράγκος. Edit και μουσική στο promo βίντεο έγιναν από το Βδέλυγμα. Στο τέλος του βιβλίου αντί ευχαριστιών παρατίθεται ένα κείμενο στο οποίο υπάρχουν καταγεγραμμένες μερικές σκέψεις μας για την ριζοσπαστική λογοτεχνία στο σήμερα, αποτέλεσμα όχι μιας μουχλιασμένης θεωρητικολογίας αλλά της ίδιας της δημιουργικής διαδικασίας. Το αφήνουμε ανοιχτό για συζήτηση με όποιον μετά το πέρας της ανάγνωσης του βιβλίου, νιώθει ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες και σκοπούς και θελήσει να επικοινωνήσει μαζί μας ή να δημιουργήσει κάτι αντίστοιχο.

Δεν είμαστε ρεύμα, δεν είμαστε πρωτοπορία, είμαστε το τρύπημα του μπαλονιού της ζωής με σκοπό όχι την καταστροφή του μα τη μετάδοση αίματος στις φλέβες του.

Το σύμπαν που αυτοκτονεί

Φοβάμαι τη μοναξιά,
λέω πως θα με καταστρέψει,
ίσως με σκοτώσει,
βέβαια θα την πάρω μαζί μου,
Ποιον να κατηγορήσω,
μ’ αυτά τα ατελείωτα ζουμ άουτ μοναξιάς.
Ζηλεύω το σύμπαν,
τουλάχιστον τα καταφέρνει
αν και -μεταξύ μας-
είναι κάπως αυτοκαταστροφικό τελευταία.


Εξακολουθώ να μην πολυπίνω

Οι ηθικές σας αξίες
είναι όλες τραπεζικοί λογαριασμοί,
καναπέδες χωρίς σπασμένα ελατήρια
και σεντόνια που μυρίζουνε πάνω
από δύο αρώματα. 

Κι όλα αυτά δεν έχω ανάγκη να πιώ για να τα γράψω γαμημένοι.

Κυκλοφορεί το Νοέμβρη του 2014
Φώντας-Δερβίσης
Επιτυχημένες Απόπειρες
Θέατρο Δρόμου

Read More [...]

Posted in ανακοινώσεις, Κοινά κείμενα

An art manifest

Δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που κάνουν τη διαπίστωση ότι το σύμπαν δεν νοιάζεται για τη ανθρωπότητα αλλά και ότι η ίδια η έννοια της ανθρωπότητας είναι μια πλαστή ιδέα ,κατασκευασμένη από την πολιτική-κοινωνική φιλοσοφία και ιστορία με σκοπό να συλλογικοποιήσει μια σειρά από μικροοργανισμούς ( αυτό είμαστε για τα μεγέθη του σύμπαντος) που ζουν,αναπνέουν,πολλαπλασιάζονται και ψοφάνε χωρίς ποτέ ξανά να αποκτήσουν συνείδηση του κόσμου τους.

Ωστόσο πέρα από τον αναπόφευκτο ατομικισμό και την απογοήτευση που φέρνει η παραπάνω οπτική, υπάρχει μια ακόμα πλευρά που δεν έχει σκεφτεί αρκετά η ανθρωπότητα ή τέλος πάντων οι μερικές δεκάδες μικροοργανισμοί που θα συντρέξουν να διαβάσουν τις γραμμές που θα γράψουμε στο μέλλον, η πλευρά της οριστικής και αμετάκλητης επιτυχίας στα πλαίσια της υλιστικής ανάγνωσης του σύμπαντος. Ή μάλλον η ανυπαρξία της αποτυχίας, κάτι που συνοδεύει κάθε πράγμα που στερείται νοήματος.

Μια πολύ σημαντική κριτική που γίνεται στην εμφανώς μεταμοντέρνα νοοτροπία του «όλα είναι τέχνη» είναι ότι αν όλα τελικώς είναι ρευστά ως προς το τι είναι, αν όλα είναι τέχνη λοιπόν τότε τίποτα δεν είναι τέχνη, μιας και η απόδοση μιας τόσο βαριάς ιδιότητας σε κάτι πάει πακέτο με την οριοθέτηση του μακριά από άλλες έννοιες όπως καθημερινά αντικείμενα,εργαλεία κλπ. Έτσι στην ίδια ακριβώς νοοτροπία, αν με συμπαντικούς όρους δεν υπάρξει ποτέ σαφής διαχωρισμός της έννοιας της ζωής από το θάνατο ή της ύπαρξης από την ανυπαρξία, τότε η ανθρωπότητα  καλείται να επιλέξει με αυστηρά ψυχολογικά κριτήρια αν υπάρχει ή όχι, αν ζει καλά ή όχι αν έχει επιτύχει το σκοπό της ή όχι. Κι όλα αυτά γιατί σκοπός δεν υπάρχει, ζωή δεν υπάρχει και ύπαρξη δεν υπάρχει.

Μπροστά λοιπόν στην ανακύκλωση της ύλης και της ενέργειας, που κάνει τα πάντα να είναι ταυτόχρονα αντικειμενικά αλλά με κάθε τους νόημα ή κριτική αυστηρά υποκειμενικό, οι συγγραφείς του παρόντος ιστολογίου επιλέγουν συνειδητά να διαλέξουν ως οπτική την καταδίκη τους σε αιώνια επιτυχία. Και από εδώ προέρχεται και ο τίτλος του blog, successful attempts. Είμαστε μια επιτυχημένη απόπειρα που μέσα στην πολλαπλότητα της μπορεί εύκολα να γίνει απόπειρα επαναστάσεων, αυτοκτονιών, ερώτων κλπ. Όχι ότι τα προηγούμενα τρία ταυτίζονται (το αντίθετο μάλλον) ή αποτελούν κάποιο «τρίπολo» πάνω στο οποίο βαδίζει η τέχνη αλλά είναι ενδεικτικά για την κατανόηση της αισιοδοξίας που αισθανόμαστε. 

Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα αν το ποτήρι είναι μισογεμάτο  ή μισοάδειο. Το ποτήρι κοντεύει να σπάσει από την πληρότητα και το μόνο για το οποίο θα παρακάλαγε είναι η διεύρυνση των ορίων του για να μπορέσει χωρέσει κι άλλο. Το μόνο ζήτημα που τίθεται ή έχει ενδιαφέρον για μας είναι με τι τέλος πάντων έχει γεμίσει το ποτήρι. Αίμα; Νερό; Πορτοκαλάδα; Είναι ένα ποτήρι γεμάτο ουίσκι, τέλειο συνοδευτικό της ινδικής κάναβης ή θα βόλευε καλύτερα να το δούμε ως το καλύτερο φάρμακο για τον πονόδοντο;

Αρνούμαστε λοιπόν να παγιδευτούμε στο δίπολο επιτυχίας-αποτυχίας, η ζωή, η ύπαρξη είναι μια επιτυχία από μόνη της και όσο συνεχίζεται τόσο περισσότερα αποτελέσματα φέρνει. Για λόγους ηθικής και πρακτικότητας εμείς δε θα διαλέγαμε ποτέ μια επιτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, δολοφονίας ίσως αλλά αυτοκτονίας ποτέ. Η αναζήτηση ενός ελευθεριακού soviet dream σε καιρούς καπιταλιστικής δικτατορίας καλώς ή κακώς δεν συμβαδίζει με το τέλος της προσωπικής  μας ύπαρξης. Δεν ξέρουμε ποια απόπειρα θα διαλέξουν να πραγματοποιήσουν οι αναγνώστες μας στο μέλλον, αλλά τους διαβεβαιώνουμε. Θα πετύχουν!

Και στην τελική δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι θα τη βγάλουμε καθαρή, μόνο η εγγύηση ότι δεν μπορεί, καθώς αφήνεις τα νευροκύτταρα σου να δουλέψουν, θα υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα...

Read More [...]

Posted in Κοινά κείμενα