Love is in the air

Ήταν μια βροχερή τετάρτη σε ένα απ’ τα γνωστά σκυλάδικα των Εξαρχείων. Η γνωστή μιζέρια που μας διακατέχει όλους είχε ανακατευτεί με τη βροχή που ναι μεν έπεφτε στους ώμους μας αλλά τόσο μόνο, ώστε να είναι απλά ενοχλητική χωρίς να μας αναγκάζει να φύγουμε, δημιουργώντας έτσι ένα ακόμα πιο θλιβερό αποτέλεσμα.

«Δε γαμάς» μου είπε ο Μήτσος
«Μα γιατί να τη γαμήσω;» του απάντησα απορρημένος
«Όταν ένα αγοράκι αγαπάει πολύ ένα κοριτσάκι...» ξεκίνησε να μου λέει αναπαράγοντας την κυρίαρχη ετεροκανονικότητα.
«...Της λέει ότι την αγαπάει και της χαιδεύει τα μαλλιά μέχρι να πιούν αρκετά και να γαμηθούν χωρίς αύριο επειδή ήδη θα έχει ξημερώσει;» τον ρώτησα κάνοντας του ταυτόχρονα ματάκια.

Ο Μήτσος αναστέναξε και με χτύπησε στην πλάτη σα να καταννοούσε και να τόνιζε ταυτόχρονα το πόσο καθυστερημένος είμαι ή τέλος πάντων το πόσο με θεωρούσε αυτός.
«Άκου, θα φύγω τώρα, καλά να περάσεις και μην ξεχνάς, αν δεν σου κάτσει μπορείς πάντα να ξανασχοληθείς με την πολιτική, μας λείπεις Φώντα  όλοι σε αγαπάμε» με φίλησε στο μάγουλο αγγίζοντας με τη γλωσσίτσα του τα γένια μου και έφυγε. Στο καλό Μήτσο.

Και έτσι κάθησα μόνος μου στην είσοδο του σκυλάδικου μετρώντας τις στάλες της βροχής αφού δεν είχα πολύ μπαταρία για candy crush μέχρι να ‘ρθει το κορίτσι. Τώρα βέβαια πρέπει να σας πω λίγα πράγματα για αυτήν.  Βγαίνει σε σκυλάδικα αλλά κατά βάση είναι χιψτερού σε αντίθεση με μένα που βγαίνω σε σκυλάδικα αλλά είμαι εντεχνιάρης. Της αρέσουν οι μαλακίες που γράφω και μου αρέσουν οι μαλακίες που λέει. Λέει αρκετές και είναι πάντα οι ίδιες, αλλά μέσα από τον καταιγισμο  των ηλιθιοτήτων που ξερνάει για τη φωτογραφία και το θέατρο μπορεί κανείς να διακρίνει μια μικρή σταδιακή βελτίωση στην πολιτική και πολιτισμική της συνείδηση. Κοινώς τη λατρεύω γιατί είμαστε διαφορετικοί, αυτή βελτιώνεται, εγώ έχω πάρει κατηφορικά τη ζωή με ένα ποδηλάτο με τρυπημένο λάστιχο. Τα ετερόνυμα έλκονται και λοιπές μαλακίες.

Όμως να ρε φίλε,τούτες τις γαμημένες ώρες που θέλεις να κάνεις την πιο σκληρή αυτοκριτική στον εαυτό  σου για το πόσο σεξιστικό είναι να απολαμβάνεις που έχεις καταλάβει ένα δυο πράγματα παραπάνω για τη ζωή σε σχέση με την wannabe(από σένα) σύντροφο σου, χάνεις στο candy crush, και σα να μην έφτανε αυτό, έρχεται επιτέλους εκείνη και σου αποδεικνύει οτί σκατά ξέρεις και σκατά θα τρως γενικά μια ζωή.

«Τι κάνεις;» τη ρωτάω όσο πιο χαλαρά μπορώ ενώ μια φωνούλα μου σφυροκοπάει τον εγκέφαλο με οδηγίες «ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΝΟΡΜΑΛ ΑΠΟΨΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΣΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ». Αναστενάζω. Είναι πολύ αργά. Με διαβάζει και έχουμε μιλήσει, ξέρει τη φάση μου και εγώ τη δική της, δεν υπάρχει χωροχρόνος για κανονικότητες εδωπέρα, μόνο διάστημα για να γλείψουμε μαζί όσες λέξεις παρερμηνεύτηκαν. Μέχρι την τελική εξάλειψη της ίδιας της γλώσσας φυσικά.

«Καλά είμαι Ξενοφώντα, εσύ;»
«Μια χαρούλα, έπιασα δουλειά σε δικηγορικό γραφείο»
«ΟΑΟΥ!» (Θα ήθελε μια τέτοια δουλειά, δεν αμφιβάλλω) φωνάζει τραβώντας με κι απ τα δυο χέρια προκαλώντας μου ένα μικρό καρδιακό. «Αλήθειααααα;»
«Όχι προφανώς» της απαντάω «Αλλά αφού επιμένεις να με φωνάζεις με αυτό το απαίσιο όνομα τέτοιες μαλακίες θα σου λέω»
«Είσαι βλάκας»
«Όχι εσύ είσαι»
Να τη φιλήσω, να μη τη φιλήσω σκέφτομαι

Τελικά δε το κάνω, είχε κάποια δίκια ο Μήτσος. Στο μεταξύ, η μουσική που παίζει το σκυλάδικο έχει χαμηλώσει πολύ, απίστευτη ησυχία για τα Εξάρχεια, μα που πήγαν όλοι; Θα μου άρεσε να πιστέψω ότι πρόκειται για κάποια σιωπηλή ενθάρρυνση από το «ευρύτερο κίνημα» να το προχωρήσω με την κοπέλα αλλά εχω από καιρό εγκαταλείψει τις όποιες ελπίδες ενθάρρυνσης για οτιδήποτε από οποιονδήποτε. Το εργατικό κίνημα ή θα είναι λούμπεν ή δε θα υπάρξει. Η ηθική είναι ο καλύτερος υλισμός. Ο μαρξισμός είναι ενδοκινηματικό παλούκι περιφρούρισης.

Πίσω στα δικά μας όμως. Δεν τσουλάει το πράγμα με τίποτα λέμε. Λεφτά για αλκοόλ δεν υπάρχουν. Όχι ότι θέλω να τη μεθύσω (ούτε θεωρώ όμως ότι το να είναι κάποιος νηφάλιος όταν μου μιλάει είναι υπέρ μου), μάλλον θα με πιάσει πρώτο έτσι κι αλλιώς. Όποιος το κόβει για πολλούς μήνες την πληρώνει κάτι τέτοια βράδια πολύ ακριβά. Να θες να μείνεις σε μια κατάσταση μεταξύ του κάνω κεφάλι και του γίνομαι λιώμα  παρέα με έναν γαμημένο άνθρωπο που κάπως σκατά ένιωσες δυο πράγματα παραπάνω και να σε απασχολούν κατί ηλίθιες χημικές αντιδράσεις που μπορούν να αποτυπωθούν με μαθηματικά. Καλά. Άμα ήταν άλλη περίσταση θα κρατάγα τους μαθητικούς τύπους σε χαρτί υγείας για να σκουπίσω τον εμετό απ’ το αλκοόλ κι απ την αηδία για τη λάθος καταννόηση του έρωτα. Ω καλά πάλι παρασύρθηκα. Και επιπλέον δεν έχω μάθει να ανοίγω τις μπύρες με αναπτήρα.

Η ώρα περνάει, έχουμε πει τα πάντα και όπως γινεται συνήθως σε κάτι τέτοια δεν έχουμε πει τίποτα. Ναι εντάξει αναλύσαμε την ιστορία της θρησκείας και πόσο κακό κάνει στον άνθρωπο. Εγώ μεθαύριο θα ξαναβρεθώ με λίγο ή περισσότερο βαριά καρδιά στα ίδια πολιτικά υπόγεια(άντε ισόγεια) που είμαι ταγμένος και αυτή θα πάει να κάνει καριέρα, τι σκατά το θέλαμε το μπλα-μπλα δηλαδή; Πάλι καλά που μου έχει υποσχεθεί η γλυκιά μου πώς άμα γίνει «Τίποτα» θα με κρύψει. Μου αρέσει ο χαρακτηρισμός του «Κάτι» ως «Τίποτα». Ξέρεις, αφήνει μετέωρα τα πράγματα, μπλέκει τα αντιμαχώμενα στρατόπεδα και συσκοτίζει την περιπλοκότητα του πράγματος. Συνήθως όταν λέει κάτι τέτοια απαντάω ξανά «Άμα γίνει τίποτα... και προσπαθώ μετά να το πιστέψω. Τέλος λέω ναι για να με αφήσει να μένω σπίτι της.

Anyway αφού τα κατάφερα και ζαλίστηκα απ’ το κρασί δεν έχει νόημα να το κρύβουμε άλλο.
«Κοίτα να δεις...» της λεω ενω τη φέρνω πιο κοντά μου
«Πες μου» μου λέει και αυτή θερμά και έτσι κάπως αναπτερώνομαι
«Σε γουστάρω εδώ και αρκετές δεκάδες ώρες ώστε να είναι σοβαρό, έλα να πάμε ένα ταξίδι μαζί»
«Που;» (υπερβολικά καλή αντίδραση)
«Κάπου που να γίνεται πόλεμος»
«Μην είσαι μαλάκας, τόσο ωραία το άρχισες»
«Καλά, καλά, πάμε έστω σε γειτονική χώρα από εκεί που θα γίνεται πόλεμος»
«Γλυκούληηηη» μου λέει και έτσι επισφραγίζεται η συμφωνία.

«Ω θεέ μου» σκέφτομαι ξεχνώντας για πολλοστή φορά στο διήγημα ότι είμαι υλιστής. «Ήρθε η μεγάλη στιγμή» και σκύβω να τη φίλησω, σκύβει και αυτή.

<3

«ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ»
«Τι έγινε Φώντα;» (το ξενοφώντας που πήγε;)
«Ρε απλά...» «Δε θες να με φιλήσεις;»
«Ε θέλω απλά...»
«Δε σ’αρεσω!»«Η συζήτηση θα χαωθεί αν την αφήσω να φτιάξει τα δικά της σενάρια» σκέφτομαι. Πρέπει να της πω όλη την αλήθεια.

«Κοίτα, το ξέρεις ότι δεν είμαι ο πλέον φυσιολογικός άνθρωπος στον κόσμο»
«Ναι...»
«Επίσης ξέρεις ότι η έννοια της κανονικότητας είναι κατασκευασμένη από άλλους.»
«...»
«Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής, εσύ μπορεί να με θεωρείς λίγο ότι να 'ναι αλλά let’s face it, αν γίνει κάτι με εμάς θα ναι κάτι...ξέρεις...»
«Σοβαρό;»
«Ναι...και τα σοβαρά πράγματα επιβάλλουν μια ειλικρίνεια»
«Και να μην με κερατώνεις»

Αναστέναξα. Το νόημα ήταν αλλού.

«Κοίτα γλυκιά μου, δε θα σου κρύψω τίποτα, θέλω πάρα πολύ να πάμε ταξίδι αλλά το τελευταίο διάστημα φιλοξενώ ένα φίλο μου που δεν είναι και πολύ καλά ψυχολογικά και έπρεπε να πάρει λίγες μέρες άδεια απ’ τη δουλειά του, δεν μπορώ να τον αφήσω γιατί θα κάνει τίποτα κουλό»
«Δηλαδή, εγώ θα παρατήσω τα πάντα για σένα και εσύ θα φιλοξενείς ένα ψυχάκι;»
«Όχι μωρό μου, δεν είναι ψυχάκι περνάει απλά μια δύσκολη φάση όπως κάθε νεαρός προλετάριος εκεί έξω, αν δεν του παρέχουμε αγάπη, φαί, λεφτά και τις απαραίτητες χημείες, τότε είναι που θα τρελαθεί»
«Δηλαδή πιο απλά, θες να μείνεις με έναν τρελό σπίτι σου, να πίνετε χόρτο, να βλέπετε hentai να διαβάζετε κανά ποιήμα για ξεκάρφωμα και εγώ να έρχομαι μόνο για καναν πούτσο ε; Πάλι καλά που δε μου ζήτησες τρίο»
«Ο ομαδικός έρωτας δε σημαίνει απουσία συναισθήματος...»
«ΦΩΝΤΑ»
«Απλά μη με πιέζεις, ξέρεις ότι σε αγαπάω και ήθελα πολύ καιρό να είμαστε μαζί, αλλά δεν μπορώ να μην φροντίσω για λίγες μέρες έναν φίλο μου που έχει την ανάγκη μου, θα νιώσει ότι δεν έχει τίποτα στον κόσμο αν δεν μείνει κάποιος μαζί του, κάνε υπομονή λίγο καιρό και θα πάμε το ταξίδι που σου υποσχέθηκα.»
«Ναι ρε....μ’αγαπάς πολύ»
«Μα ναι...»
«Οχί»
«Ναι σου λέω»
«Καλά, δε με νοιάζει, καλή τύχη με τα ψυχολογικά σας, την έκανα»

Μου είπε και με παράτησε στη μέση του σκυλάδικου που σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει κόσμο. Τέτοια ώρα όλα γεμίζουν κόσμο στα Eξάρχεια.

Δεν έφταιγε αυτή, όχι, το φταίξιμο αυτή τη φορά ήταν ξεκάθαρα δικό μου. Που έχω πάει τη ζωή μου; Γιατί κάνω ηλιθιότητες; Γιατί δέχτηκα να φιλοξενίσω τον μισότρελο φίλο μου; Θα κόψω τα ναρκωτικά και θα αρχίσω ποδήλατο. Θα φύγω απ’ την Αθήνα. Μπορεί να έχασα τον έρωτα μου αλλά θα ξαναρχίσω απ’την αρχή. Και για αρχή θα αδειάσω το σπίτι μου.

Σχημάτισα τον αριθμό του φίλου μου στο κινητό και νευριασμένος πάτησα το πράσινο κουμπάκι.

«ΦΩΝΤΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΠΗΡΕΣ, ΜΟΛΙΣ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΔΙΑΣΗΜΟΙ»
Πήρα μια βαθιά ανάσα και απάντησα:
«ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ ΓΑΜΗΜΕΝΕ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΧΑΣΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ; Ε; ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕ. ΛΟΙΠΟΝ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ, ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΒΑΛΤΗΝ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΡΧΙΤΕΡΑ, ΚΑΙ ΜΗ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙΣ. ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙ ΑΠ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΡΘΩ»
και το έκλεισα.

Όταν γύρισα σπίτι ο φίλος μου είχε κιόλας φύγει. Ένα σημείωμα που μου άφησε έλεγε λιτά και απλά πώς με ευχαριστεί που ήμουν ξεκάθαρος και απλά θα επιστρέψει στην δουλειά του, είχε πολύ δουλειά όπως μου έγραφε.

Λίγες μέρες μετά το αεροπλάνο στο οποίο ήταν πιλότος δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Οι φήμες που λένε ότι το έριξε αυτός εξετάζονται.

Όσο για μένα ακόμα τη σκέφτομαι. Και οι αγγλομαθείς φίλοι μου που γνωρίζουν τι περνάω μου κάνουν πατ-πατ στον ώμο και με φιλάνε
«Λαβ ιζ ιν δι έαρ» λένε χαμογελώντας.

Εγώ όμως ξέρω πώς η αγάπη και το D-AIPX της Germanwings Flight 9525 δεν θα είναι ποτέ ξανα στον αέρα.

Read More [...]

Posted in διηγήματα

Εμείς

Γεννηθήκαμε από το κόλπο του διαβόλου

είμαστε οι κόρες της παράνοιας

τα βαθιά μες το χώμα κέρατα του

είναι οι ρίζες μας.

Το τσόφλι μας έσπασε σε μια  αδέξια κίνηση

από τη μηχανή τυποποίησης

όλοι άκουσαν το νωπό ουρλιαχτό μας

έως τώρα περπατάμε στη γη διδάσκοντας την αισθητική μας

δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης μας

μα το ακολουθούμε πιστά.

Χρησιμοποιούμε μηχανές αναζήτησης

ανοίγοντας τα σπλάχνα ζιπαρισμενων αρχείων

για να συνθέσουμε την εικόνα του

χαρίσαμε τον εαυτό μας στην ιστορία

καλπάζοντας σε ένα μαύρο σύννεφο

τυλιγμένο γύρο μας  από γεννησιμιού

ως που να συμφιλιωθούμε μαζί του

μας κατάπινε αφήνοντας μας να βράσουμε στο ζουμί μας.

Η σύγχρονη επιστήμη το ονομάζει κατάθλιψη, ψυχασθένεια

παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, αντικοινωνικές τάσεις

υπάρχουν φορές που στέκομαι γυμνός στο καθρέπτη

και λέω, μαλάκα μου πάει

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Το Εφέ της Πεταλούδας

 Εξπεριμένταλ στιγμές
Σε ποίηση με άσπρο φόντο.
Σανγκάι, έτος 2015.
Εργοστάσιο παραγωγής ζαχαρωτών
Και καραμέλων.
Ο Λιού είναι 27 χρονών
Κι έχει κλείσει ήδη 11 χρόνια
Στην ίδια λωρίδα.
Ο Λιού έχει μπερδευτεί
Και καταλάθος
Τυλίγει μέσα στα γυαλιστερά περιτυλίγματα
Τα ψυχοφαρμακά του -
Έχουν εξάλλου το ίδιο χρώμα.
Οι καραμέλες εξάγονται
Στη Μασσαλιά της Γαλλίας,
Και τις αγοράζουν νεαροί Μαροκινοί,
Για να τις πουλήσουν σε λευκά αγόρια
Με μπλε μάτια
Σα χασίς.
Ο Αμπντούλ δεν είναι λευκό αγόρι
Με μπλε μάτια,
Είναι μετανάστης από την Αλγερία,
Κι ενώ ξέρει τι παίζει με την τσοκολάτα,
Έχει χαρμανιάσει τόσο,
Που πίνει και τις καραμέλες.
Ο Αμπντούλ τρώει τη φρίκη της ζωής του,
Φοράει στο κεφάλι μια μαντίλα,
Και πάει να οργανωθεί με τους τζιχαντιστές.
Οι τζιχαντιστές την πέφτουνε
Σε νεαρό Γάλλο πολίτη,
Με την ονομασία Φρανσουά,
Ο οποίος τυχαίνει να παίρνει τα ίδια ψυχοφάρμακα
Που παίρνει και ο Λιού,
Μα πλέον αυτό δεν έχει σημασία,
Μιας και τα μυαλά του τώρα έχουνε διασκορπιστεί
Κατα μήκος των Ηλύσιων Πεδίων.
Πανικός στο Παρίσι.
Ο πρωθυπουργός βγαίνει γυμνός απ’ τη μπανιέρα του
Και αναγγέλει στρατιωτική επέμβαση
Στη Μέση Ανατολή
Και, επί τη ευκαιρία,
Και στη Βόρεια Κορέα.
Ο Αμπντούλ ανατινάζεται
Από νατοϊκή μπόμπα
Που του σκάει στο κεφάλι.
Ο Λιού πάει για πρώτη φορά στη ζωή του διακοπές
Στην Πιονγιάνγκ
Και βουτάει στο κενό
Απ’ τον τρίτο όροφο του δυάστερου ξενοδοχείου του,
Σπάει πέντε-έξι σπόνδυλους
Και μένει φυτό για πάντα.
Ο πρωθυπουργός τρώει συνέχεια καραμέλες,
Και συνέχεια παχαίνει,
Και, κάποια στιγμή,
Για κάποιον λόγο που κανένας δε μπορεί να εξηγήσει,
Σαλτάρει εντελώς,
Και νομίζει πως είναι εφ-δεκάξι
Και φωνάζοντας ‘πιου-πιου’ και ‘μπουμ-μπουμ’
Πέφτει από την κορυφή
Του πύργου Άιφελ.
Ευτυχώς από κάτω πυροσβέστες περιμένουνε
Με δίχτυ ασφαλείας,
Τον αρπάζουνε,
Τον δένουνε,
Και τον κλείνουν στο ψυχιατρείο.

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Larry Cool: Συνέντευξη

 

Ο Λάρρυ δεν έχει φανερώσει ποτέ σε κανέναν το πρόσωπό του όχι γιατί είναι τέρας ασχήμιας, αλλά γιατί δεν έχει καν πρόσωπο! Είναι τραγικό για τον ίδιο και τρομακτικό για τους άλλους. Είναι ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο! Σ' όλη του τη ζωή πασχίζει μάταια να συμβιβαστεί μ' αυτή τη βασική αναπηρία.

Εκτός από αυτή του την αναπηρία ο Λάρρυ έχει και την άλλη ιδιότητα του να είναι  συγγραφέας μερικών πονημάτων που θα συζητηθούν ιδιαίτερα τον 23ο αιώνα. Με πολύ κόπο του κλείσαμε μια αποκλειστική συνέντευξη. Σουρεαλιστική; Ποιός να ξέρει;

Είσαι κουλ; τι σε οδήγει  να γίνεις/να μη γίνεις; είναι κουλ να είσαι/ να μην είσαι;

Κουλ γεννιέσαι δεν γίνεσαι. Κουλ σημαίνει να έχεις έναν ακάματο, αξιόπιστο πούτσο-εργάτη. Κουλ σημαίνει να σ’ αγαπάνε οι γυναίκες για τον πούτσο σου κι όχι για το μυαλό σου.

Αν ήσουν ο πατέρας του Νέμο στο ψάχνοντας το νέμο θα τον έψαχνες;

Τι μαλακίες είναι αυτές; Γιατί να το ψάξω το κωλόπαιδο; Έφυγε κι ησύχασα!

Πες μου τον αγαπημένο σου αριθμο ανάμεσα στο 1 και στο 10.

Ανάμεσα στο 1 και στο 10 στέκει περήφανα ο ουρανοξύστης αριθμός, 40! Ναι, γιατί 40 παλληκάρια πήγανε να πατήσουνε την Τροπολιτσά.

Και τώρα από αυτον πες μου αντίστοιχους τρόπους εξόντωσης της ανθρωπότητας που περιλαμβάνουν φρούτα.

Ένα και μόνο φρούτο ήταν αρκετό για να διαλύσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το μήλο που πρόσφερε η Εύα στον Αδάμ. Πολλοί ρίξανε τότε το φταίξιμο στην Εύα· άλλοι στον πονηρό όφη και λίγοι στον Αδάμ. Κανείς όμως δεν κατηγόρησε το πούστικο το μήλο που μας χαντάκωσε όλους.

Ποιός πλανήτης θα εντασσόταν στο κίνημα του Ονειρισμού, τι χρώμα σημαίες θα επέλεγε για τις κοινές σας πορείες και ποιό πιστεύεις ότι θα ήταν το βασικό κίνητρο για τη συμμετοχή του.

 Άλλη μαλακία ερώτηση!

Το μήνυμα του Ονειρισμού είναι ένα: η πραγματικότητα είναι ένα όνειρο, όπου ονειρευόμαστε ότι υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα που δεν μπορούμε να την αλλάξουμε. Είναι η ίδια αδυναμία που νιώθουμε στον ύπνο μας όταν θέλουμε να κινηθούμε και δεν μπορούμε.

Ο Ονειρισμός σαν κίνημα υπάρχει από τότε που ο Θεός είπε να ρίξει έναν μεσημεριανό υπνάκο κι ονειρεύτηκε τον κόσμο.

Από 10(τέλεια) έως -10(απαίσια) βαθμολόγησε την συμπάθεια που τρέφεις/αισθάνεσαι για τα παρακάτω άτομα/οργανωσεις. Αν θες αντί για συμπάθεια να γράψεις έλξη ή πνευματική εκτίμηση όπως πχ για το Ισραήλ είναι επίσης λογικό να βαθμολογήσεις έτσι.

Όμηρος
Fidel Kastro
Γιάννης Ψυχάρης
Εκείνες οι φίλες μου που είχαν κάτσει μαζί μας τότε στα εξάρχεια στο φλοράλ (σου ξαναστέλνω φώτο αν δεν θυμάσαι αλλά θα’ ναι σα να κλέβεις)
Νόπη Φουντουκίδου
Χέμινγουει
Αδόλφος Χίτλερ
Μπακούνιν
Ναταλία Γερμανού
Δημήτρης Κουτσούμπας
Έλλη Παπαγέλη
Charlie Hebdo
Μωάμεθ
ISIS
Ισραηλ
Πλιάτσικας 

Άκου φίλε Φώντα, εκείνες οι κοπελιές ήταν πολύ ωραία κορίτσια αλλά εσύ μου φάνηκες λίγο δειλός. Σε συμβουλεύω λοιπόν, να δείξεις περισσότερο θάρρος και να τους πεις ξεκάθαρα ότι είσαι ερωτευμένος με τη μία (τουλάχιστον) γιατί μετά θα ’ναι αργά. Και συμβουλεύω κι εσάς κορίτσια να εκτιμήσετε σωστά τον Φώντα γιατί είναι παλληκάρι με ευαισθησίες.

Τώρα, η Νόπη Φουντουκίδου είναι από τις καλύτερες ποιήτριες που έχουμε, και την παρακαλώ να συνεχίσει να χτυπάει γερά και δυνατά στην καρδιά τού κτήνους.

Τι υπουργείο θα αναλάμβανες, ποιά θα ήταν η πρώτη αλλαγή που θα έκανες στη διακόσμηση 

του και ποιός το πρώτος νόμος που θα πέρναγες αναφορικά με τα κατοικίδια ζώα.

Βασικά εγώ, μόλις αναλάβω το υπουργείο πολιτισμού –επειδή το κτίριο μέσα κι έξω είναι άχαρο- θα το τιγκάρω στο μπαρούτι και θα το μετατρέψω σε στυλ “κεραμιδαριό”. Κι ο πρώτος νόμος που θα περάσω θα ’ναι η αποποινικοποίηση της κτηνοβασίας για να μπορούμε να γαμάμε ελεύθερα τους πολιτικούς.

Είσαι κοντά σε μια ιδιαιτέρως όμορφη νεαρή κοπέλα (παίρνω ως δεδομένο απ’ τα βιβλία σου το ότι είσαι straight) που δείχνει έντονο σεξουαλικο ενδιαφέρον για εσένα και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Ξέρεις ωστόσο ότι ειναι εξωγήινη και έρχεται από άλλο πλανήτη. Τι κάνεις;

Τη γαμώ χωρίς κουβέντα (δεν ξέρω τη γλώσσα της).

Ίδιο σενάριο με πριν αλλά είσαι εσύ ο εξωγήινος.

Στέλνω τη μακριά εξωγήινη πούτσα μου και την γαμώ εξ αποστάσεως.

Ποιό πολιτικό κόμμα προσεγγίζει περισσότερο το μηδενισμό, ποιό το φρουδισμό και ποιό τον αντισπισιμό από αυτά που κατεβαίνουν στις εκλογές.

Ρε Φώντα, τί μαλακίες ειν’ αυτές; Πάμε παρακάτω...

Πόσο σκατά είναι να είσαι συγγραφέας;

Η μόνη σωστή ερώτηση μέχρι τώρα...

Ο σωστός ο συγγραφέας δεν γράφει με το αίμα του· αυτά είναι μαλακίες που λένε οι ατάλαντοι... Εγώ για παράδειγμα κάθομαι με τις ώρες στην τουαλέτα και μετά το χαρτί υγείας το δένω και το κάνω βιβλία, Γι αυτό έχουν αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά που τόσο αγαπούν οι βιβλιόφιλοι. Σπάνιες στιγμές αχαλίνωτης ευφορίας στην τουαλέτα...

Πόσο συγγραφέας είναι το να είσαι σκατά;

Κοίτα Φώντα, το τέλος τού κόσμου είναι κοντά. Ένα απειρομέγεθες πουλί, το Γκρανκάσα, πετά μέσα στο αχανές, σκοτεινό διάστημα. Τον Αύγουστο του 2015 θα περάσει πάνω από τη γη και θα μάς χέσει. Θα θαφτούμε όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, κάτω από τόνους σκατών κι ο ανθρώπινος πολιτισμός θα εξαφανιστεί εντελώς.

Τελευταία ερώτηση και είναι η αντίστοιχη που έχουμε στο μπλογκ μας για το κοινό, στη βάζω και σενα. 

Ειμαστε όλοι...

Είμαστε όλοι φούσκες που κάνει ένα παιδί σε μια παραλία. Μας παρασύρει ο άνεμος ενώ στην επιφάνειά μας ιριδίζουν όμορφα χρώματα. Κι απότομα παφ..! σκάμε χωρίς ν’ αφήσουμε τίποτε

Όπως είπαμε λοιπόν ο Κύριος Κουλ είναι συγγραφέας πέρα από συλλογές ποιημάτων που εκδίδει ή δημοσιεύει στο ιντερνετ, εκδίδει και κανονικά βιβλία όπως:

ή ακόμα καλύτερα

και τσάμπα ανάγνωση, τι άλλο πια

Read More [...]

Posted in συνεντεύξεις, sureal

Κάτι Οστά: Παρουσίαση Βιβλίου και Προβολή στο Nosotros

Στις 26 Φεβρουαρίου (αυτή την πέμπτη) θα γίνει παρουσίαση της συλλογής ποιημάτων και διηγημάτων "Κάτι Οστά", των Φώντα και Δερβίση. Θα προηγηθεί προβολή της ταινίας "Un chien andalou" (Ανδαλουσιανός Σκύλος) των Salvador Dali και Luis Buñuel.

Το event ξεκινά στις 7. Θα διατίθενται όλες οι κυκλοφορίες από το Θέατρο Δρόμου.

Περισσότερες Πληροφορίες Σχετικά με το βιβλίο:

Συμμετέχει ακόμα με τρία ποιήματα το Βδέλυγμα.
Εικονογράφηση του βιβλίου: Χωρίς Κανόνα (Λάθος Εποχή)
Σχεδιασμός εξωφύλλου και στήσιμο: Θοδωρής Φράγκος

Δελτίο τύπου: http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/10/promo.html
Promo Video:https://www.youtube.com/watch?v=sLB6KP_-o-E
http://successfulattempt.blogspot.gr

Read More [...]

Posted in ανακοινώσεις

Κανένα νέο

Βρήκα τη φιλοσοφία σπασμένη

την κατέβασα και την εγκατέστησα

Την αφομοιώνω αργά.

Θα ήθελα να ξέρω και το παραμικρό σινιάλο

από τα μηχανάκια στις άκρες του μυαλού μου

και τα μηνύματα που στέλνουν

νευρώνας με νευρώνα.

Αναρωτιέμαι πώς θα καταντήσω

στα γεράματα με όλα αυτά

όταν θα βρωμάω σαν όλους τους άλλους

θυμάμαι τα αρώματα  ήταν το πρώτο πράγμα

που μίσησα στους ανθρώπους

τώρα τι να σου πω

θυμάμαι το φρέσκο άρωμα

από τη νέα ημέρα που ερχόταν

ξημέρωνε και εγώ δεν είχα κάτι νέο να καταθέσω

κατανάλωσα…

και ώρα για ύπνο

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Παρουσίαση του "Κάτι Οστά" στην Εργατική λέσχη Περιστερίου - 19/02

Παρουσίαση ποιημάτων-διηγημάτων “Κάτι Οστά”

Την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου η καλλιτεχνική κολλεκτίβα “Θέατρο Δρόμου” παρουσιάζει το σκηνικό της, υπό την φιλόξενη διοργάνωση του Χιπ Χοπ Καφενέ, στην Εργατική Λέσχη Περιστερίου. Η εκδήλωση έχει ως κέντρο την παρουσίαση του νέου βιβλίου των Φώντα και Δερβίση, με τίτλο “Κάτι Οστά”.Οι πενήντα σελίδες του βιβλίου περιλαμβάνουν ποιήματα και διηγήματα, μερικά εκ' των οποίων έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε πρόχειρη μορφή στις Επιτυχημένες απόπειρες, ενώ με τρία ποιήματα συμμετέχει και το Βδέλυγμα.

Η εκδήλωση χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο θα περιλαμβάνει προβολή της ντανταϊστικής ταινίας Entr'acte (1924). Στο δεύτερο θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου “Κάτι Οστά” ενώ στο τρίτο θα γίνει συζήτηση με θέμα “ Το στήσιμο δομών στην τέχνη από τους “από κάτω” στην οποία θα συμμετέχει και η ομάδα Τέχνη Εν Κινήσει. 

Μέρος πρώτο:
Προβολή ταινίας: Entr'acte (1924)

Σκηνοθέτης: René Clair
Σενάριο: Francis Picabia, René Clair
Χώρα: Γαλλία
Διάρκεια: 22 λεπτά

Περίληψη: Δυο άντρες ένα κανόνι και το πυροδοτούν. Οι στόχοι-κούκλες κουνιούνται στον αέρα. Μια χορεύτρια μπαλαρίνα μετατρέπεται σε έναν περίεργο μουσάτο άνδρα. Δύο άντρες σε μια ταράτσα παίζουν σκάκι. Μια πομπή κηδείας , η οποία κινείται αργά, ακολουθάει ένα φέρετρο το οποίο σέρνει μια καμήλα. Τι μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά;

Μέρος δεύτερο: 

Παρουσίαση βιβλίου «Κάτι Οστά»

Οι συγγραφείς θα κάνουν μια σύντομη παρουσίαση του έργου τους. Μετά θα γίνουν τοποθετήσεις από όποιον-όποια θέλει,σχετικά με τα θέματα τα οποία αγγίζει το βιβλίο, ερωτήσεις, σχόλια κλπ.

Περισσότερες Πληροφορίες Σχετικά με το βιβλίο:

Συμμετέχει ακόμα με τρία ποιήματα το Βδέλυγμα.
Εικονογράφηση του βιβλίου: Χωρίς Κανόνα (Λάθος Εποχή)
Σχεδιασμός εξωφύλλου και στήσιμο: Θοδωρής Φράγκος

Δελτίο τύπου: http://theatrodromou.blogspot.gr/2014/10/promo.html
Promo Video:https://www.youtube.com/watch?v=sLB6KP_-o-E
http://successfulattempt.blogspot.gr

Μέρος Τρίτο:
Ανοιχτή Συζήτηση. Το στήσιμο δομών στην τέχνη από τους από κάτω
Την κουβέντα θα ανοίξει το Θέατρο Δρόμου.

Σας Περιμένουμε την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου στην Εργατική Λέσχη Περιστερίου, Θηβών 227, στις 8μ.μ.

Read More [...]

Posted in ανακοινώσεις