Χίλια και ένα χρόνια μοναξιάς - Μέρος πρώτο

part 2: http://successfulattempt.blogspot.gr/2015/06/blog-post.html


 Ήταν δεκέμβρης του 3015 και εγώ μόλις είχα βγει από την παγοκύστη που με περιεβάλε, μαζί με τον αγαπημένο μου φίλο τον Αλέξανδρο. Δεν μας εξέπληξε καθόλου ο θαυμαστός νέος κόσμος που αντίκρυσαμε και αυτό γιατί δεν ήταν σε τίποτα νέος πλην κάτι γράμπες που ήταν αποτέλεσμα της διαδικασίας της κρυοσυντήρησης. Για να σας το εξηγήσω λίγο πιο σωστά αυτό πρέπει να πάμε περίπου 1000 χρόνια πίσω το 2015. Ήταν λίγο μετά το καλοκαίρι οπότε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που έκανε τα κουμάντα στην Ελλάδα απόφασισε να συνάψει συμφωνία πολιτικής συνεργασίας όχι με το ΠΟΤΑΜΙ κάτι που θα ήταν μια προσπάθεια να βελτιώσει την πολιτική της θέση μετά την πτώση της δημοτικότητας της, αλλά αντίθετα με τις συμπαθείς χώρες της Λαικής Δημοκρατίας της Κορέας και του Ιράν.

Πρώτο αντέδρασε το φοιτητικό κίνημα της χώρας, η ΚΝΕ καταδίκασε τη συμφωνία με το Ιραν, τα ΕΑΑΚ τη συμφωνία με την ΛΔ της Κορέας. Ακολούθησαν διαδηλώσεις που δεν έβγαλαν πουθενά γιατί η κυβέρνηση αντιμετώπισε τους διαδηλωτές στρέφοντας την μία πλευρά εναντίον της άλλης. Το εργατικό κίνημα επίσης διχάστηκε γιατί ναι μεν δεν ήθελε να γίνει Κορέα, απ’ την άλλη πολλοί απ’τους εργάτες διάβασαν στην Wikipedia οτι το βιοτικό επίπεδο της Κορέας ήταν μεγαλύτερο απ’ της Βουλγαρίας και χαώθηκαν. Να γίνουμε Βουλγαρία ή Κορέα; ρώταγαν δεξιά και αριστερά(αλλά κυρίως δεξια) οι σύντροφοι εργάτες. Οι ΑΝΕΛ υποστήριξαν την Κορέα και η συμμαχία επικυρώθηκε από την ελληνική βουλή.

Έτσι μετά την αποτυχία του εγχώριου κινήματος να αντιμετωπίσει την νέα εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, τη σκυτάλη πήραν το ΔΝΤ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ. «Δεν είμαστε αποικία σας» τσίριζε διαρκώς στα κανάλια ο Αλέξης Τσίπρας προκαλώντας φρίκη τους απεσταλμένους ΝΑΤΟ και Ευρωπαικής Ένωσης που ευγενικά υπενθύμιζαν ότι δεν γίνεται να είσαι μέλος σε όλες τις δυτικές συμμαχίες και ταυτόχρονα να έχεις στρατιωτική βάση του Ιράν λίγο έξω απ’ τη Θεσαλλονίκη. Ο πρωθυπουργός όμως αρνήθηκε να συζητήσει και κάλεσε τους υποστηριχτές του να διαδηλώσουν υπέρ των ιρανικών βάσεων. Ο πληθυσμός αρχικά δεν ψηνόταν αλλά μόλις το Ιράν δεσμεύτηκε να πάρει στην χώρα του όλους τους μουσουλμάνους κάτοικους της Ελλάδας, μαζικά κύματα διαδηλωτών συγκεντρώθηκαν έξω απ την πρεσβεία της Ισλαμικής δημοκρατίας, ζητώντας την ανακήρυξη του προέδρου της σε ήρωα του ελληνικού έθνους. Έτσι η βάση εγκαταστάθηκε στην  Ελλάδα, σε μια μικρή κωμόπολη που τη λέγαν Αριδαία.

Μην τα πολυλογούμε. Η ΕΕ και το ΝΑΤΟ αποφάσισαν ότι δε θα αφήσουν να αιματοκυλιστεί ο πλανήτης για χάρη μας και αποφάσισαν να ψεκάσουν τον πληθυσμό της γης με PAGOTEX. Το αέριο αυτό θα πάγωνε τους κατοίκους για 1000 χρόνια και σκοπός της όλης επιχείρησης ήταν να διασφαλιστεί η μακρόχρονη ειρήνη στην ανατολική μεσόγειο χωρίς ούτε ένα νεκρό. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ προσπάθησε να αντιμετωπίσει τους ψεκασμούς οργανώνοντας εθελοντικά τμήματα αεράμυνας αλλά τελικώς δεν κατάφερε τίποτα. Όλη η Ελλάδα καλύφθηκε από ένα μακρύ κύμα ψύχους.

Και ετσί εγώ και ο Αλέκος ξυπνήσαμε 1000 χρόνια μετά.

«Τι φάση;» τον ρώτησα
«Ντάξει ξέρω γω» μου είπε.
«Ψήνεις να πιούμε κανά τσιγάρο»
«Ναι ρε κουλ»

Και αφού την ήπιαμε σε ένα παρακμιακό πλατεάκι που είχε ακόμα πάγους, αποφάσισα ότι αρκετά είχα σαπίσει για 1000 χρόνια, έπρεπε να κάνω κάτι με τη ζωή μου.

«Να σου πω ρε»
«Πες»
«Θυμάσαι αν είχα τελειώσει τη σχολή μου πριν καλυφθούν όλα με πάγο;»
«Ρε μπρο, δε θυμάμαι αλλά θυμάμαι ξεκάθαρα να ισχυρίζεσαι ότι την έχεις τελειώσει σε κάτι γκόμενες»
«Ωραία, με τέτοια δε γαμάς παρά σε καμιά θρησκευτική σέχτα των βορείων προαστείων, θυμάσαι σε ποια περιοχή το είχα πει;»
«Εεεε, σε διάφορες αλλά ποτέ στα βου-που, αυτό το θυμάμαι.»
«Τέλεια,άρα ισχύει, είμαι πτυχιούχος, γρήγορα Αλέκο, πρέπει να σκοτώσουμε όσο περισσότερους φιλόλογους γίνεται πρωτού ξεπαγώσουν για τα καλά και κυρίως πρωτού λιώσει ο πάγος που καλύπτει το ανθρωποκτονιών»
«Και γιατί να το κάνουμε αυτό;»
«Για να βρω δουλειά ξέρω γωωωω;»
«Α ναι σωστά, άντε πάμε.» μου είπε ο Αλέκος και ξεκινήσαμε με μια αξίνα ο καθένας στο χέρι να σφάξουμε τους πιθανούς αντίζηλους μου για μια θέση στον ήλιο.

Λίγες μέρες μετά με προσέλαβαν σε ένα φροντιστήριο στο κέντρο λόγω έλλειψης προσωπικού. Τους ευχαρίστησα και πήρα τη θέση. 900^ε το μήνα. Περισσότερα κι απο τηλεφωνικό κέντρο.

Οι μερες κυλούσαν όμορφα και εγώ αποταμίευα αρκετά λεφτάκια παρακολουθώντας ταυτόχρονα τις πολιτικές εξελίξεις.

«ΠΕΦΤΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ»

«ΑΣΥΛΟ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΖΗΤΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΩΣΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

«ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 1000 ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ»

«ΠΑΝΩ ΑΠΟ 10000 ΝΕΚΡΟΙ ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΟΣ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥΣ ΔΗΛΩΝΕΙ Η ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ»

Εγώ όμως δεν έδινα και πολύ σημασία, είχα να φάω και είχα και δουλειά τι άλλο μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος;

«Θα γαμήσουμε κανά μουνάκι;» με ρώτησε ο Αλέκος μια μέρα που κάναμε βόλτα
«Ρε αφού ξέρεις...είμαι κολλημένος ακόμα» του απάντησα
«Το σπάσατε πριν 1003 χρόνια, δε νομίζεις ότι είναι καιρός να το ξεπεράσεις; Κάνε μια νέα αρχή τώρα που άλλαξε το μιλένιουμ»
«Ε δεν ξέρω, έχω χάσει τα skills μου στο φλερτ μάλλον και γενικά νιώθω λιγο ασέξουαλ αυτή την περίοδο»
«Αυτά είναι μαλακίες, λοιπόν, ψήνω δυο τύπισσες για παρτούζα απόψε, αν θες χώσου, νιώθουν λίγο παγωμένες ακόμα και ψάχνουν δυο έμπειρους τύπους να τις ζεστάνουν, if you know what i mean»
«Καλά αν ψάχνουν 2 έμπειρους, εμείς τι σχέση έχουμε; Να τους κάνουμε τα κονέ για κανά φίλο μας;»
«ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ»
«ΜΑ ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΣΕΞ 1000 ΧΡΟΝΙΑ»
«ΟΛΗ Η ΧΩΡΑ, ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΟ»
«Νταξει...δεν είναι ανάγκη να φωνάζεις»
«Άρα ψήνεις;»
«Ναι ναι, εντάξει, θα τις γαμήσω τις τυπισσες σου, εδώ που φτάσαμε τι άλλο μας μένει παρά παρτούζες και ντραγκζ, ωστόσο θα έρθω πιο αργά απ’ το σπίτι, να διορθώσω κάτι διαγωνίσματα των μαθητών μου και μετά»
«Εντάξει ρε αλάνι, τι τάξη είναι;»
«3^η λυκείου, δίνουν και ξέρεις, δεν μπορώ να τα αργήσω»
«Οκει ρε, πάω να καθαρίσω το σπίτι γιατί ξέρεις είναι όλα μπουρδέλο εκεί»
«Ε ναι μην μας παρεξηγήσουν και οι κοπέλες»
«Μην είσαι σεξιστής, άντε τα λέμε, φιλάκια»
«Φιλάκια αλάνι» του είπα και την έκανα προς το σπίτι.

Μεχ-Μεχ σκέφτηκα. Ομαδικό σεξ. Καλή φάση μετά από 1000 χρόνια αγαμίας αλλά ρε γαμώτο, έχω τα δικά μου, τι θα γίνει με το συναίσθημα; Πως είναι δυνατόν να έχουν όλοι εκτός από μένα προσαρμοστεί στην κανονικότητα μετά από τόσο καιρό... Τι σκατά εξωγήινος είμαι;

Ήξερα όμως ότι δεν ήμουν. Yolo εν τέλει. Θα διόρθωνα τα γραπτά και θα πήγαινα στο σπίτι του Αλέκου.

Άραξα στο γραφείο μου και πέταξα τις κόλες κάτω. Ήταν έκθεση, το αγαπημένο μου. Ξεκίνησα την διόρθωση την οποία ανά τέταρτο σταματούσα για να φάω μια μπουκιά καυτό σκύλο. Δεν πρόκειται για λογοπαίγνιο. Έτρωγα όντως καυτούς σκύλους 1004 χρόνια τώρα μετά το «Χ» που έφαγα από μια αντισπισίστρια. Δε βρήκα κανέναν άλλο τρόπο να το ξεπεράσω. Γενικά είμαι νορμάλ άνθρωπος.

Καθώς τα γραπτά τέλειωναν, είχα απογοητευτεί με το επίπεδο των μαθητών, εγώ τους θυμόμουν όλους επιμελείς και σχεδόν άριστους, τώρα είχα μπροστά μου μια σειρά από μέτριες έως κακές κόλες. Κλάιν έφαγα άλλη μια μπουκιά απ’ τον Αζώρ και έπιασα την τελευταία έκθεση!

«Θεέ μου!» είπα όταν πια την τέλειωσα. «Επιτέλους! Ένα απόλυτα άριστα γραπτό, θα της βάλω 99 όμως γιατί δε συμπλήρωσε κάποιο συνώνυμο του “χωρισμός”» σχολίασα κόβοντας μια μονάδα. Κι όμως το γραπτό ήταν απίστευτα άψογο, χωρίς να το συνειδητοποιήσω με έπιασα να το έχω διαβασει 3 φορές.

Στην τέταρτη ανάγνωση όμως που πήγα να κάνω παρατήρησα ότι το γραπτό είχε περίεργη ημερομηνία. Απρίλης του 2015. Χμμ. Οι πανελλήνιες όμως είχαν τελειώσει από το Μάη και μετά ακολούθησε το ψέκασμα της χώρας με PAGOTEX. Ωστόσο η απάντηση στο μυστήριο που χυνόταν μπροστά μου ήταν απλή. ΤΟ ΓΡΑΠΤΟ ΗΤΑΝ ΠΕΡΣΙΝΟ. Και πιθανότατα τώρα η εν λόγω μαθήτρια που το είχε παραδόσει στο φροντιστήριο που τώρα δούλευα, σπούδαζε.

ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΗ ΒΡΩ ΟΜΩΣ. Δεν ήταν δυνατό να μην γνωρίσω τον άνθρωπο που έδωσε μια τόσο καλή έκθεση. Σίγουρα θα είχαμε τόσα να πούμε μαζί. Ποιός ξέρει τι έκανε πλέον στη ζωή της, ίσως είχε γίνει μια σπουδαία συγγραφέας ή έστω μια καλή ηθοποιός. Δε γινόταν να χαθεί η ευκαιρία μιας τέτοιας συνάντησης.

Κάθησα να το σκεφτώ λίγο. Λογικά θα είχε περάσει στην πρώτη σχολή της επιλογής της στην Αθήνα. Εντόπισα εύκολα το που ήταν η σχολή μέσω του google, κατά τύχη την ίδια μέρα είχε πάρτυ εκεί μια ακροδεξιά συλλογικότητα(τα πράγματα άλλαξαν κάπως το 3015). Να παρατούσα την παρτούζα που είχα κανονίσει για να εισβάλλω σε ένα χώρο γεμάτο φασιστικά καθήκια με σκοπό να βρω τα στοιχεία μιας τύπισσας που ούτε καν θα ήταν εκεί; Ποιός θα το κανε;

Η απάντηση στην ερώτηση ήταν «Εγώ».

Ξεκίνησα λοιπόν το τάχιστο δυνατό για τη σχολή που διεξαγόταν το πάρτυ. Στο δρόμο ο Αλέξανδρος μου έκανε συνέχεια κλήσεις. Δε σήκωσα καμία φορά το τηλέφωνο γιατί ήξερα τι ήθελε. Στο τέλος μου έστειλε μήνυμα.

«Ε είσαι πούστης. Οι κοπέλες σε περιμέναν και ξενερωσαν και φύγαν. Της μάνας σου.»

Χαμογέλασα. Πάτησα το κουμπί για τη στάση του λεωφορείου και κατέβηκα. Έφτασα τρέχοντας μέχρι τη σχολή που ήταν στολισμένη με ελληνικές σημαίες. Στην είσοδο τύποι με γαλανόλευκα παλούκια περιφρουρούσαν το πάρτυ.

«Αγαπητοί μου συνέλληνες, πιστεύετε ότι θα μου επιτρεπόταν η είσοδος στο ευγενικό σας πάρτυ;» ρώτησα
«Τι φάση, περίεργος είσαι εσύ» μου είπε ένας μπρουτάλ τύπος κινούμενος απειλητικά προς το μέρος μου
«ΤΙ ΨΗΦΙΣΕΣ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 2015;» με ρώτησε ένας άλλος επιτακτικά.

«Μην κάνεις μαλακία Φώντα, πες ψέμματα, πες ψέμματα, πες ψέμματα» μου είπε μια φωνούλα στο κεφάλι μου.

«Πατριωτικό Κίνημα» απάντησα τέλος.
«Χμ... ΕΔΩ ΜΟΝΟ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, αλλά μπορείς να περάσεις στο πάρτυ, θα σε προσέχουμε όμως, ντάξει;»
«Ναι εθνικέ μου σύντροφε» του απάντησα και μπήκα μέσα αφού σκούπισα απ’ το πρόσωπο μου τα σαλάκια που μου πέταξαν στη μούρη μιλώντας μου οι υπάνθρωποι της άκρας δεξιάς.

Απ’τα ηχεία του πάρτι ακουγόντουσαν μόνο κομμάτια του συμπαθητικού σχήματος που ήταν χιτάκι λίγα χρόνια πριν «Γ/Κ». Ο Γιουρίκας και ο Κωστίκας ήταν μέταλ συγκρότημα. Ποτέ δε μου άρεσαν και πιστεύω τα συναισθήματα θα ήταν αμοιβαία αν με είχαν γνωρίσει. Προχώρησα ανάμεσα στον κόσμο. Παίζαν κάποια μουνιά αλλά εμένα η αποστολή μου ήταν άλλη. Ξαφνικά η μουσική σταμάτησε. Έκανα το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα.

ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ; ούρλιαξα κρατώντας την έκθεση.

Ένα μικρό πηγαδάκι μαζεύτηκε γύρω μου. Ο μπρουτάλ τύπος που έκανε περιφρούρηση στο πάρτι με πλησίασε και μου το άρπαξε απ’ τα χέρια.

«Αυτό είναι μια έκθεση!» διαπίστωσε αρκετά δεκάλεπτα αργότερα
«ΝΑ ΕΝΑ ΜΗΛΟ» του απάντησα
«ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΠΑΛΙΟΠΟΥΣΤΑΡΑ; ΜΗΠΩΣ ΘΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΒΑΛΩ ΤΟ ΠΑΛΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ; ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΕΚΘΕΣΗ»

Ακολούθησε ένα εφιαλτικό μισάωρο.

«Χμ χμ, ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΙ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΕΔΩ» ούρλιαξε ο φασιστικός φρανκεστάιν
«Τιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι;» απάντησαν κάτι καβλωμένα κοριτσάκια της ακροδεξιάς
«ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ»
«Οχιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι» ξανακούστηκαν τα κοριτσάκια
«Λοιπόν εσύ» μου γάβγισε ο τύπος «Τι σχέση έχεις με αυτό το άτομο και γιατί το αναζητάς;»

Οι φασίστες/στριες με είχαν περικυκλώσει. Τα πράγματα ήταν πολύ αμήχανα και δε θα βγαινα ζωντανός από εκεί μέσα. «Τουλάχιστον αν είναι να πεθάνω, να πεθάνω με αξιοπρέπεια» σκέφτηκα.

«Αυτό το βρωμερό αριστερό σκουλήκι που έγραψε αυτά τα πράγματα, πρέπει να πεθάνει» είπα και συνέχισα: «Είμαι καθηγητής και μόλις διαπίστωσα ότι υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν τέτοια πράγματα και επιβιώνουν αρκετά ώστε να σπουδάσουν θέλησα να αποκαταστήσω την αδικία και να προστατέψω το έθνος των Ελλήνων».

Όλοι με  κοίταξαν σαστισμένοι. Άρχισα να διακρύνω σιγά σιγά μερικά δάκρυα στα ματια τους. Είχαν βουρκώσει.

«ΣΥΝΤΡΟΦΕ!» είπε ο αρχιφασίστας και έπεσε στην αγκαλιά μου. «Με τις ευχές μας να πας στον αγώνα σου! Θα σε βοηθήσουμε και εμείς να την βρεις»
«Αλήθεια;» είπα «Θα χρειαστώ κάθε βοήθεια απ’ ότι φαίνεται»
«Μόνο που να...» είπε ο φασίστας σα να μου έκρυβε κάτι. Περίμενα να ακούσω τη συμπλήρωση της φράσης απορρημένος.
«Θα χρειαστείς να γίνεις πρώτα μέλος της Χρυσής Αυγής. Δε φαντάζομαι να έχεις ένσταση έτσι; Ένας σύντροφος με τις δικές σου αντιλήψεις και στόχους να μην είναι γραμμένος στο μεγάλο εθνικό, λαικό μας κίνημα; Σίγουρα κάτι τέτοιο θα φαινόταν σε κάποιον κακοπροαίρετο πολύ ύποπτο»

Γκλουπ!

«Χεχε» είπα αμήχανα «Αν έμενα αυτόνομος θα μπορούσα να κάνω ότι θέλω χωρίς να έχει ευθύνη για τις πράξεις μου η μεγάλη μας οργάνωση»
«Ίσως» είπε ο φασισταρχηγός, «Ωστόσο είναι χαζές τέτοιες ανασφάλειες, με τους συριζαίους να έχουν πάρει πούλο, εμείς κάνουμε ουσιαστικό κουμάντο στη χώρα»
«Ναι ε...χεχε»
«Άρα δεν υπάρχει λόγος να μην γραφτείς, εκτός αν έχεις ΚΑΠΟΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΩΝΙΑ» είπε ψιλοεπιθετικά
«Εγώ; Ιδεολογικές διαφωνίες με τη Χρυσή Αυγή; Απαράδεχτη και αβάσιμη κατηγορία εθνικέ μου σύντροφε»
«Ωραία τα συμφωνίσαμε λοιπόν, αυτό είναι το κομματικό σου βιβλιάριο, υπόγραψε εδώ και εδώ» μου είπε και μου έδωσε το καταστατικό συμβόλαιο της τοπικής τομεακής οργάνωσης.

Κοίταξα τριγύρω. Δεν μπορούσα να γλυτώσω τρέχοντας και ήθελα όσο τίποτα άλλο να βρω την κοπέλα που έγραψε την έκθεση. Υπέγραψα. Το ημερολόγιο έδειχνε δεκέμβρη του 3015 όταν έγινα μέλος της Χρυσής Αυγής.

Μαζί με τους νέους μου συντρόφους, ξεκίνησα λοιπόν αγωνιωδώς την αναζήτηση της κοπέλας που έγραψε την υπέροχη αυτή έκθεση. Είχα δεσμευτεί να τη σκοτώσω βέβαια αλλά σίγουρα θα έβρισκα τρόπο στην πορεία να το αποφύγω. Ανακουφισμένος από αυτή τη σκέψη, έκανα ντου με τους χρυσαυγίτες στα γραφεία της γραμματείας της σχολής με σκοπό να βρω τα ονόματα των σπουδαστών.

Αλλά εκεί δεν υπήρχε τίποτα. Μονάχα ένα χαρτί κολλημένο στον τοίχο. Πλησίασα και το διάβασα.

Ήμουν κρυμμένη ανάμεσα στο πλήθος.
Μην πιστέψεις ούτε λεπτό πως είμαι ανάμεσσα στα σιχάματα της ακροδεξιάς με τα οποία εσύ συντάχθηκες. Απλά είχα διάβασμα.
Άκουσα ότι θες να με σκοτώσεις. Εσύ και τα τέρατα που έχεις για συντρόφους είστε ικανοί να το κάνετε.
Ως εκ’ τουτου θα φύγω πολύ μακριά
εκεί που δε θα μπορείτε να με αγγίξετε.

Αντίο.

Λ.Μ.

Τσαλάκωσα το χαρτί ανάμεσσα στα δάχτυλα μου σφίγγοντας τα. Μετά το πέταξα μέσα στην τσέπη του φούτερ μου. Θα μπορούσα να κλάψω αλλά δεν είχαν τελειώσει όλα ακόμα. Γύρισα προς τους Χρυσαυγίτες.

«Μου κολλάτε μεταφορικά για Γαλλία;» τους είπα.

Και ήξερα ότι ο μεγάλος αρχηγός δε θα έλεγε όχι.

Read More [...]

Posted in διηγήματα, sureal

Μάθε πόσο αντεπαναστάτης είσαι

Έκλεισα κάμποσους σελιδοδείκτες σε μια ανθολογία ποίησης,
για κάθε περιλαμβανόμενο ρεύμα διάλεξα διαφορετικό χρώμα.
Ρώτησα έναν άγνωστο ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα
έγραψα ένα ποίημα.
Ρώτησα κι ένα δεύτερο που φαινόταν κάπως πιο μπερδεμένος
έγραψα ένα ποίημα – τι βολικός πειραματισμός-.

Κατά αυτόν τον τρόπο γύριζα τους δρόμους συνεχώς,
παρατηρούσα, αν και δε μιλούσα
ήμουν μια κάμερα στην τρύπα ενός παπουτσιού χωρίς κορδόνι
ένα ορφανός μέρμηγκας στο φιμέ τζάμι ενός λεωφορείου.
Όταν επέστρεφα στο σπίτι ξεπατίκωνα κάθε βλέμμα μου
συνδύαζα προτιμήσεις με συμπεριφορές
έγραφα ποιήματα, έγραφα ποιήματα
ήμουν πολυγραφότατος, ήμουν πολυγραφότατος.
Μέχρι που ο χρόνος μου τέλειωσε,
ανάμεσα στο άφθονο μελάνι και τα κομμένα χέρια μου,
άκουσα φωνές  από το παράθυρο
φώναξα τη νοσοκόμα που με περιέθαλπε,
την είδα να περιποιείται ένα γερό σκοινί
με σήκωσε και με έβαλε να αγκαλιάσω όλες τις ποιητικές μου συλλογές,
με βαλσάμωσε και σφήνωσε ένα μπαλάκι στο λαιμό μου.

Το σπίτι είναι γκρεμισμένο τώρα
μόνο κάτι περίεργοι τύποι με κοιτάνε
μέσα στη μέθη τους με βγάζουν φωτογραφίες.
Μια μέρα τους άκουσα να λένε πως κάποτε παίζαν τύποι που γράφαν ποίηση.

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Love is in the air

Ήταν μια βροχερή τετάρτη σε ένα απ’ τα γνωστά σκυλάδικα των Εξαρχείων. Η γνωστή μιζέρια που μας διακατέχει όλους είχε ανακατευτεί με τη βροχή που ναι μεν έπεφτε στους ώμους μας αλλά τόσο μόνο, ώστε να είναι απλά ενοχλητική χωρίς να μας αναγκάζει να φύγουμε, δημιουργώντας έτσι ένα ακόμα πιο θλιβερό αποτέλεσμα.

«Δε γαμάς» μου είπε ο Μήτσος
«Μα γιατί να τη γαμήσω;» του απάντησα απορρημένος
«Όταν ένα αγοράκι αγαπάει πολύ ένα κοριτσάκι...» ξεκίνησε να μου λέει αναπαράγοντας την κυρίαρχη ετεροκανονικότητα.
«...Της λέει ότι την αγαπάει και της χαιδεύει τα μαλλιά μέχρι να πιούν αρκετά και να γαμηθούν χωρίς αύριο επειδή ήδη θα έχει ξημερώσει;» τον ρώτησα κάνοντας του ταυτόχρονα ματάκια.

Ο Μήτσος αναστέναξε και με χτύπησε στην πλάτη σα να καταννοούσε και να τόνιζε ταυτόχρονα το πόσο καθυστερημένος είμαι ή τέλος πάντων το πόσο με θεωρούσε αυτός.
«Άκου, θα φύγω τώρα, καλά να περάσεις και μην ξεχνάς, αν δεν σου κάτσει μπορείς πάντα να ξανασχοληθείς με την πολιτική, μας λείπεις Φώντα  όλοι σε αγαπάμε» με φίλησε στο μάγουλο αγγίζοντας με τη γλωσσίτσα του τα γένια μου και έφυγε. Στο καλό Μήτσο.

Και έτσι κάθησα μόνος μου στην είσοδο του σκυλάδικου μετρώντας τις στάλες της βροχής αφού δεν είχα πολύ μπαταρία για candy crush μέχρι να ‘ρθει το κορίτσι. Τώρα βέβαια πρέπει να σας πω λίγα πράγματα για αυτήν.  Βγαίνει σε σκυλάδικα αλλά κατά βάση είναι χιψτερού σε αντίθεση με μένα που βγαίνω σε σκυλάδικα αλλά είμαι εντεχνιάρης. Της αρέσουν οι μαλακίες που γράφω και μου αρέσουν οι μαλακίες που λέει. Λέει αρκετές και είναι πάντα οι ίδιες, αλλά μέσα από τον καταιγισμο  των ηλιθιοτήτων που ξερνάει για τη φωτογραφία και το θέατρο μπορεί κανείς να διακρίνει μια μικρή σταδιακή βελτίωση στην πολιτική και πολιτισμική της συνείδηση. Κοινώς τη λατρεύω γιατί είμαστε διαφορετικοί, αυτή βελτιώνεται, εγώ έχω πάρει κατηφορικά τη ζωή με ένα ποδηλάτο με τρυπημένο λάστιχο. Τα ετερόνυμα έλκονται και λοιπές μαλακίες.

Όμως να ρε φίλε,τούτες τις γαμημένες ώρες που θέλεις να κάνεις την πιο σκληρή αυτοκριτική στον εαυτό  σου για το πόσο σεξιστικό είναι να απολαμβάνεις που έχεις καταλάβει ένα δυο πράγματα παραπάνω για τη ζωή σε σχέση με την wannabe(από σένα) σύντροφο σου, χάνεις στο candy crush, και σα να μην έφτανε αυτό, έρχεται επιτέλους εκείνη και σου αποδεικνύει οτί σκατά ξέρεις και σκατά θα τρως γενικά μια ζωή.

«Τι κάνεις;» τη ρωτάω όσο πιο χαλαρά μπορώ ενώ μια φωνούλα μου σφυροκοπάει τον εγκέφαλο με οδηγίες «ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΝΟΡΜΑΛ ΑΠΟΨΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΣΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ». Αναστενάζω. Είναι πολύ αργά. Με διαβάζει και έχουμε μιλήσει, ξέρει τη φάση μου και εγώ τη δική της, δεν υπάρχει χωροχρόνος για κανονικότητες εδωπέρα, μόνο διάστημα για να γλείψουμε μαζί όσες λέξεις παρερμηνεύτηκαν. Μέχρι την τελική εξάλειψη της ίδιας της γλώσσας φυσικά.

«Καλά είμαι Ξενοφώντα, εσύ;»
«Μια χαρούλα, έπιασα δουλειά σε δικηγορικό γραφείο»
«ΟΑΟΥ!» (Θα ήθελε μια τέτοια δουλειά, δεν αμφιβάλλω) φωνάζει τραβώντας με κι απ τα δυο χέρια προκαλώντας μου ένα μικρό καρδιακό. «Αλήθειααααα;»
«Όχι προφανώς» της απαντάω «Αλλά αφού επιμένεις να με φωνάζεις με αυτό το απαίσιο όνομα τέτοιες μαλακίες θα σου λέω»
«Είσαι βλάκας»
«Όχι εσύ είσαι»
Να τη φιλήσω, να μη τη φιλήσω σκέφτομαι

Τελικά δε το κάνω, είχε κάποια δίκια ο Μήτσος. Στο μεταξύ, η μουσική που παίζει το σκυλάδικο έχει χαμηλώσει πολύ, απίστευτη ησυχία για τα Εξάρχεια, μα που πήγαν όλοι; Θα μου άρεσε να πιστέψω ότι πρόκειται για κάποια σιωπηλή ενθάρρυνση από το «ευρύτερο κίνημα» να το προχωρήσω με την κοπέλα αλλά εχω από καιρό εγκαταλείψει τις όποιες ελπίδες ενθάρρυνσης για οτιδήποτε από οποιονδήποτε. Το εργατικό κίνημα ή θα είναι λούμπεν ή δε θα υπάρξει. Η ηθική είναι ο καλύτερος υλισμός. Ο μαρξισμός είναι ενδοκινηματικό παλούκι περιφρούρισης.

Πίσω στα δικά μας όμως. Δεν τσουλάει το πράγμα με τίποτα λέμε. Λεφτά για αλκοόλ δεν υπάρχουν. Όχι ότι θέλω να τη μεθύσω (ούτε θεωρώ όμως ότι το να είναι κάποιος νηφάλιος όταν μου μιλάει είναι υπέρ μου), μάλλον θα με πιάσει πρώτο έτσι κι αλλιώς. Όποιος το κόβει για πολλούς μήνες την πληρώνει κάτι τέτοια βράδια πολύ ακριβά. Να θες να μείνεις σε μια κατάσταση μεταξύ του κάνω κεφάλι και του γίνομαι λιώμα  παρέα με έναν γαμημένο άνθρωπο που κάπως σκατά ένιωσες δυο πράγματα παραπάνω και να σε απασχολούν κατί ηλίθιες χημικές αντιδράσεις που μπορούν να αποτυπωθούν με μαθηματικά. Καλά. Άμα ήταν άλλη περίσταση θα κρατάγα τους μαθητικούς τύπους σε χαρτί υγείας για να σκουπίσω τον εμετό απ’ το αλκοόλ κι απ την αηδία για τη λάθος καταννόηση του έρωτα. Ω καλά πάλι παρασύρθηκα. Και επιπλέον δεν έχω μάθει να ανοίγω τις μπύρες με αναπτήρα.

Η ώρα περνάει, έχουμε πει τα πάντα και όπως γινεται συνήθως σε κάτι τέτοια δεν έχουμε πει τίποτα. Ναι εντάξει αναλύσαμε την ιστορία της θρησκείας και πόσο κακό κάνει στον άνθρωπο. Εγώ μεθαύριο θα ξαναβρεθώ με λίγο ή περισσότερο βαριά καρδιά στα ίδια πολιτικά υπόγεια(άντε ισόγεια) που είμαι ταγμένος και αυτή θα πάει να κάνει καριέρα, τι σκατά το θέλαμε το μπλα-μπλα δηλαδή; Πάλι καλά που μου έχει υποσχεθεί η γλυκιά μου πώς άμα γίνει «Τίποτα» θα με κρύψει. Μου αρέσει ο χαρακτηρισμός του «Κάτι» ως «Τίποτα». Ξέρεις, αφήνει μετέωρα τα πράγματα, μπλέκει τα αντιμαχώμενα στρατόπεδα και συσκοτίζει την περιπλοκότητα του πράγματος. Συνήθως όταν λέει κάτι τέτοια απαντάω ξανά «Άμα γίνει τίποτα... και προσπαθώ μετά να το πιστέψω. Τέλος λέω ναι για να με αφήσει να μένω σπίτι της.

Anyway αφού τα κατάφερα και ζαλίστηκα απ’ το κρασί δεν έχει νόημα να το κρύβουμε άλλο.
«Κοίτα να δεις...» της λεω ενω τη φέρνω πιο κοντά μου
«Πες μου» μου λέει και αυτή θερμά και έτσι κάπως αναπτερώνομαι
«Σε γουστάρω εδώ και αρκετές δεκάδες ώρες ώστε να είναι σοβαρό, έλα να πάμε ένα ταξίδι μαζί»
«Που;» (υπερβολικά καλή αντίδραση)
«Κάπου που να γίνεται πόλεμος»
«Μην είσαι μαλάκας, τόσο ωραία το άρχισες»
«Καλά, καλά, πάμε έστω σε γειτονική χώρα από εκεί που θα γίνεται πόλεμος»
«Γλυκούληηηη» μου λέει και έτσι επισφραγίζεται η συμφωνία.

«Ω θεέ μου» σκέφτομαι ξεχνώντας για πολλοστή φορά στο διήγημα ότι είμαι υλιστής. «Ήρθε η μεγάλη στιγμή» και σκύβω να τη φίλησω, σκύβει και αυτή.

<3

«ΓΑΜΩ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ»
«Τι έγινε Φώντα;» (το ξενοφώντας που πήγε;)
«Ρε απλά...» «Δε θες να με φιλήσεις;»
«Ε θέλω απλά...»
«Δε σ’αρεσω!»«Η συζήτηση θα χαωθεί αν την αφήσω να φτιάξει τα δικά της σενάρια» σκέφτομαι. Πρέπει να της πω όλη την αλήθεια.

«Κοίτα, το ξέρεις ότι δεν είμαι ο πλέον φυσιολογικός άνθρωπος στον κόσμο»
«Ναι...»
«Επίσης ξέρεις ότι η έννοια της κανονικότητας είναι κατασκευασμένη από άλλους.»
«...»
«Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής, εσύ μπορεί να με θεωρείς λίγο ότι να 'ναι αλλά let’s face it, αν γίνει κάτι με εμάς θα ναι κάτι...ξέρεις...»
«Σοβαρό;»
«Ναι...και τα σοβαρά πράγματα επιβάλλουν μια ειλικρίνεια»
«Και να μην με κερατώνεις»

Αναστέναξα. Το νόημα ήταν αλλού.

«Κοίτα γλυκιά μου, δε θα σου κρύψω τίποτα, θέλω πάρα πολύ να πάμε ταξίδι αλλά το τελευταίο διάστημα φιλοξενώ ένα φίλο μου που δεν είναι και πολύ καλά ψυχολογικά και έπρεπε να πάρει λίγες μέρες άδεια απ’ τη δουλειά του, δεν μπορώ να τον αφήσω γιατί θα κάνει τίποτα κουλό»
«Δηλαδή, εγώ θα παρατήσω τα πάντα για σένα και εσύ θα φιλοξενείς ένα ψυχάκι;»
«Όχι μωρό μου, δεν είναι ψυχάκι περνάει απλά μια δύσκολη φάση όπως κάθε νεαρός προλετάριος εκεί έξω, αν δεν του παρέχουμε αγάπη, φαί, λεφτά και τις απαραίτητες χημείες, τότε είναι που θα τρελαθεί»
«Δηλαδή πιο απλά, θες να μείνεις με έναν τρελό σπίτι σου, να πίνετε χόρτο, να βλέπετε hentai να διαβάζετε κανά ποιήμα για ξεκάρφωμα και εγώ να έρχομαι μόνο για καναν πούτσο ε; Πάλι καλά που δε μου ζήτησες τρίο»
«Ο ομαδικός έρωτας δε σημαίνει απουσία συναισθήματος...»
«ΦΩΝΤΑ»
«Απλά μη με πιέζεις, ξέρεις ότι σε αγαπάω και ήθελα πολύ καιρό να είμαστε μαζί, αλλά δεν μπορώ να μην φροντίσω για λίγες μέρες έναν φίλο μου που έχει την ανάγκη μου, θα νιώσει ότι δεν έχει τίποτα στον κόσμο αν δεν μείνει κάποιος μαζί του, κάνε υπομονή λίγο καιρό και θα πάμε το ταξίδι που σου υποσχέθηκα.»
«Ναι ρε....μ’αγαπάς πολύ»
«Μα ναι...»
«Οχί»
«Ναι σου λέω»
«Καλά, δε με νοιάζει, καλή τύχη με τα ψυχολογικά σας, την έκανα»

Μου είπε και με παράτησε στη μέση του σκυλάδικου που σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει κόσμο. Τέτοια ώρα όλα γεμίζουν κόσμο στα Eξάρχεια.

Δεν έφταιγε αυτή, όχι, το φταίξιμο αυτή τη φορά ήταν ξεκάθαρα δικό μου. Που έχω πάει τη ζωή μου; Γιατί κάνω ηλιθιότητες; Γιατί δέχτηκα να φιλοξενίσω τον μισότρελο φίλο μου; Θα κόψω τα ναρκωτικά και θα αρχίσω ποδήλατο. Θα φύγω απ’ την Αθήνα. Μπορεί να έχασα τον έρωτα μου αλλά θα ξαναρχίσω απ’την αρχή. Και για αρχή θα αδειάσω το σπίτι μου.

Σχημάτισα τον αριθμό του φίλου μου στο κινητό και νευριασμένος πάτησα το πράσινο κουμπάκι.

«ΦΩΝΤΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΠΗΡΕΣ, ΜΟΛΙΣ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΚΑΤΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΔΙΑΣΗΜΟΙ»
Πήρα μια βαθιά ανάσα και απάντησα:
«ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ ΓΑΜΗΜΕΝΕ, ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΕΧΑΣΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ; Ε; ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕ. ΛΟΙΠΟΝ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ, ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΒΑΛΤΗΝ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΡΧΙΤΕΡΑ, ΚΑΙ ΜΗ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙΣ. ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙ ΑΠ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΡΘΩ»
και το έκλεισα.

Όταν γύρισα σπίτι ο φίλος μου είχε κιόλας φύγει. Ένα σημείωμα που μου άφησε έλεγε λιτά και απλά πώς με ευχαριστεί που ήμουν ξεκάθαρος και απλά θα επιστρέψει στην δουλειά του, είχε πολύ δουλειά όπως μου έγραφε.

Λίγες μέρες μετά το αεροπλάνο στο οποίο ήταν πιλότος δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Οι φήμες που λένε ότι το έριξε αυτός εξετάζονται.

Όσο για μένα ακόμα τη σκέφτομαι. Και οι αγγλομαθείς φίλοι μου που γνωρίζουν τι περνάω μου κάνουν πατ-πατ στον ώμο και με φιλάνε
«Λαβ ιζ ιν δι έαρ» λένε χαμογελώντας.

Εγώ όμως ξέρω πώς η αγάπη και το D-AIPX της Germanwings Flight 9525 δεν θα είναι ποτέ ξανα στον αέρα.

Read More [...]

Posted in διηγήματα

Εμείς

Γεννηθήκαμε από το κόλπο του διαβόλου

είμαστε οι κόρες της παράνοιας

τα βαθιά μες το χώμα κέρατα του

είναι οι ρίζες μας.

Το τσόφλι μας έσπασε σε μια  αδέξια κίνηση

από τη μηχανή τυποποίησης

όλοι άκουσαν το νωπό ουρλιαχτό μας

έως τώρα περπατάμε στη γη διδάσκοντας την αισθητική μας

δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης μας

μα το ακολουθούμε πιστά.

Χρησιμοποιούμε μηχανές αναζήτησης

ανοίγοντας τα σπλάχνα ζιπαρισμενων αρχείων

για να συνθέσουμε την εικόνα του

χαρίσαμε τον εαυτό μας στην ιστορία

καλπάζοντας σε ένα μαύρο σύννεφο

τυλιγμένο γύρο μας  από γεννησιμιού

ως που να συμφιλιωθούμε μαζί του

μας κατάπινε αφήνοντας μας να βράσουμε στο ζουμί μας.

Η σύγχρονη επιστήμη το ονομάζει κατάθλιψη, ψυχασθένεια

παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, αντικοινωνικές τάσεις

υπάρχουν φορές που στέκομαι γυμνός στο καθρέπτη

και λέω, μαλάκα μου πάει

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Το Εφέ της Πεταλούδας

 Εξπεριμένταλ στιγμές
Σε ποίηση με άσπρο φόντο.
Σανγκάι, έτος 2015.
Εργοστάσιο παραγωγής ζαχαρωτών
Και καραμέλων.
Ο Λιού είναι 27 χρονών
Κι έχει κλείσει ήδη 11 χρόνια
Στην ίδια λωρίδα.
Ο Λιού έχει μπερδευτεί
Και καταλάθος
Τυλίγει μέσα στα γυαλιστερά περιτυλίγματα
Τα ψυχοφαρμακά του -
Έχουν εξάλλου το ίδιο χρώμα.
Οι καραμέλες εξάγονται
Στη Μασσαλιά της Γαλλίας,
Και τις αγοράζουν νεαροί Μαροκινοί,
Για να τις πουλήσουν σε λευκά αγόρια
Με μπλε μάτια
Σα χασίς.
Ο Αμπντούλ δεν είναι λευκό αγόρι
Με μπλε μάτια,
Είναι μετανάστης από την Αλγερία,
Κι ενώ ξέρει τι παίζει με την τσοκολάτα,
Έχει χαρμανιάσει τόσο,
Που πίνει και τις καραμέλες.
Ο Αμπντούλ τρώει τη φρίκη της ζωής του,
Φοράει στο κεφάλι μια μαντίλα,
Και πάει να οργανωθεί με τους τζιχαντιστές.
Οι τζιχαντιστές την πέφτουνε
Σε νεαρό Γάλλο πολίτη,
Με την ονομασία Φρανσουά,
Ο οποίος τυχαίνει να παίρνει τα ίδια ψυχοφάρμακα
Που παίρνει και ο Λιού,
Μα πλέον αυτό δεν έχει σημασία,
Μιας και τα μυαλά του τώρα έχουνε διασκορπιστεί
Κατα μήκος των Ηλύσιων Πεδίων.
Πανικός στο Παρίσι.
Ο πρωθυπουργός βγαίνει γυμνός απ’ τη μπανιέρα του
Και αναγγέλει στρατιωτική επέμβαση
Στη Μέση Ανατολή
Και, επί τη ευκαιρία,
Και στη Βόρεια Κορέα.
Ο Αμπντούλ ανατινάζεται
Από νατοϊκή μπόμπα
Που του σκάει στο κεφάλι.
Ο Λιού πάει για πρώτη φορά στη ζωή του διακοπές
Στην Πιονγιάνγκ
Και βουτάει στο κενό
Απ’ τον τρίτο όροφο του δυάστερου ξενοδοχείου του,
Σπάει πέντε-έξι σπόνδυλους
Και μένει φυτό για πάντα.
Ο πρωθυπουργός τρώει συνέχεια καραμέλες,
Και συνέχεια παχαίνει,
Και, κάποια στιγμή,
Για κάποιον λόγο που κανένας δε μπορεί να εξηγήσει,
Σαλτάρει εντελώς,
Και νομίζει πως είναι εφ-δεκάξι
Και φωνάζοντας ‘πιου-πιου’ και ‘μπουμ-μπουμ’
Πέφτει από την κορυφή
Του πύργου Άιφελ.
Ευτυχώς από κάτω πυροσβέστες περιμένουνε
Με δίχτυ ασφαλείας,
Τον αρπάζουνε,
Τον δένουνε,
Και τον κλείνουν στο ψυχιατρείο.

Read More [...]

Posted in Ποιηματάκια

Larry Cool: Συνέντευξη

 

Ο Λάρρυ δεν έχει φανερώσει ποτέ σε κανέναν το πρόσωπό του όχι γιατί είναι τέρας ασχήμιας, αλλά γιατί δεν έχει καν πρόσωπο! Είναι τραγικό για τον ίδιο και τρομακτικό για τους άλλους. Είναι ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο! Σ' όλη του τη ζωή πασχίζει μάταια να συμβιβαστεί μ' αυτή τη βασική αναπηρία.

Εκτός από αυτή του την αναπηρία ο Λάρρυ έχει και την άλλη ιδιότητα του να είναι  συγγραφέας μερικών πονημάτων που θα συζητηθούν ιδιαίτερα τον 23ο αιώνα. Με πολύ κόπο του κλείσαμε μια αποκλειστική συνέντευξη. Σουρεαλιστική; Ποιός να ξέρει;

Είσαι κουλ; τι σε οδήγει  να γίνεις/να μη γίνεις; είναι κουλ να είσαι/ να μην είσαι;

Κουλ γεννιέσαι δεν γίνεσαι. Κουλ σημαίνει να έχεις έναν ακάματο, αξιόπιστο πούτσο-εργάτη. Κουλ σημαίνει να σ’ αγαπάνε οι γυναίκες για τον πούτσο σου κι όχι για το μυαλό σου.

Αν ήσουν ο πατέρας του Νέμο στο ψάχνοντας το νέμο θα τον έψαχνες;

Τι μαλακίες είναι αυτές; Γιατί να το ψάξω το κωλόπαιδο; Έφυγε κι ησύχασα!

Πες μου τον αγαπημένο σου αριθμο ανάμεσα στο 1 και στο 10.

Ανάμεσα στο 1 και στο 10 στέκει περήφανα ο ουρανοξύστης αριθμός, 40! Ναι, γιατί 40 παλληκάρια πήγανε να πατήσουνε την Τροπολιτσά.

Και τώρα από αυτον πες μου αντίστοιχους τρόπους εξόντωσης της ανθρωπότητας που περιλαμβάνουν φρούτα.

Ένα και μόνο φρούτο ήταν αρκετό για να διαλύσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το μήλο που πρόσφερε η Εύα στον Αδάμ. Πολλοί ρίξανε τότε το φταίξιμο στην Εύα· άλλοι στον πονηρό όφη και λίγοι στον Αδάμ. Κανείς όμως δεν κατηγόρησε το πούστικο το μήλο που μας χαντάκωσε όλους.

Ποιός πλανήτης θα εντασσόταν στο κίνημα του Ονειρισμού, τι χρώμα σημαίες θα επέλεγε για τις κοινές σας πορείες και ποιό πιστεύεις ότι θα ήταν το βασικό κίνητρο για τη συμμετοχή του.

 Άλλη μαλακία ερώτηση!

Το μήνυμα του Ονειρισμού είναι ένα: η πραγματικότητα είναι ένα όνειρο, όπου ονειρευόμαστε ότι υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα που δεν μπορούμε να την αλλάξουμε. Είναι η ίδια αδυναμία που νιώθουμε στον ύπνο μας όταν θέλουμε να κινηθούμε και δεν μπορούμε.

Ο Ονειρισμός σαν κίνημα υπάρχει από τότε που ο Θεός είπε να ρίξει έναν μεσημεριανό υπνάκο κι ονειρεύτηκε τον κόσμο.

Από 10(τέλεια) έως -10(απαίσια) βαθμολόγησε την συμπάθεια που τρέφεις/αισθάνεσαι για τα παρακάτω άτομα/οργανωσεις. Αν θες αντί για συμπάθεια να γράψεις έλξη ή πνευματική εκτίμηση όπως πχ για το Ισραήλ είναι επίσης λογικό να βαθμολογήσεις έτσι.

Όμηρος
Fidel Kastro
Γιάννης Ψυχάρης
Εκείνες οι φίλες μου που είχαν κάτσει μαζί μας τότε στα εξάρχεια στο φλοράλ (σου ξαναστέλνω φώτο αν δεν θυμάσαι αλλά θα’ ναι σα να κλέβεις)
Νόπη Φουντουκίδου
Χέμινγουει
Αδόλφος Χίτλερ
Μπακούνιν
Ναταλία Γερμανού
Δημήτρης Κουτσούμπας
Έλλη Παπαγέλη
Charlie Hebdo
Μωάμεθ
ISIS
Ισραηλ
Πλιάτσικας 

Άκου φίλε Φώντα, εκείνες οι κοπελιές ήταν πολύ ωραία κορίτσια αλλά εσύ μου φάνηκες λίγο δειλός. Σε συμβουλεύω λοιπόν, να δείξεις περισσότερο θάρρος και να τους πεις ξεκάθαρα ότι είσαι ερωτευμένος με τη μία (τουλάχιστον) γιατί μετά θα ’ναι αργά. Και συμβουλεύω κι εσάς κορίτσια να εκτιμήσετε σωστά τον Φώντα γιατί είναι παλληκάρι με ευαισθησίες.

Τώρα, η Νόπη Φουντουκίδου είναι από τις καλύτερες ποιήτριες που έχουμε, και την παρακαλώ να συνεχίσει να χτυπάει γερά και δυνατά στην καρδιά τού κτήνους.

Τι υπουργείο θα αναλάμβανες, ποιά θα ήταν η πρώτη αλλαγή που θα έκανες στη διακόσμηση 

του και ποιός το πρώτος νόμος που θα πέρναγες αναφορικά με τα κατοικίδια ζώα.

Βασικά εγώ, μόλις αναλάβω το υπουργείο πολιτισμού –επειδή το κτίριο μέσα κι έξω είναι άχαρο- θα το τιγκάρω στο μπαρούτι και θα το μετατρέψω σε στυλ “κεραμιδαριό”. Κι ο πρώτος νόμος που θα περάσω θα ’ναι η αποποινικοποίηση της κτηνοβασίας για να μπορούμε να γαμάμε ελεύθερα τους πολιτικούς.

Είσαι κοντά σε μια ιδιαιτέρως όμορφη νεαρή κοπέλα (παίρνω ως δεδομένο απ’ τα βιβλία σου το ότι είσαι straight) που δείχνει έντονο σεξουαλικο ενδιαφέρον για εσένα και τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Ξέρεις ωστόσο ότι ειναι εξωγήινη και έρχεται από άλλο πλανήτη. Τι κάνεις;

Τη γαμώ χωρίς κουβέντα (δεν ξέρω τη γλώσσα της).

Ίδιο σενάριο με πριν αλλά είσαι εσύ ο εξωγήινος.

Στέλνω τη μακριά εξωγήινη πούτσα μου και την γαμώ εξ αποστάσεως.

Ποιό πολιτικό κόμμα προσεγγίζει περισσότερο το μηδενισμό, ποιό το φρουδισμό και ποιό τον αντισπισιμό από αυτά που κατεβαίνουν στις εκλογές.

Ρε Φώντα, τί μαλακίες ειν’ αυτές; Πάμε παρακάτω...

Πόσο σκατά είναι να είσαι συγγραφέας;

Η μόνη σωστή ερώτηση μέχρι τώρα...

Ο σωστός ο συγγραφέας δεν γράφει με το αίμα του· αυτά είναι μαλακίες που λένε οι ατάλαντοι... Εγώ για παράδειγμα κάθομαι με τις ώρες στην τουαλέτα και μετά το χαρτί υγείας το δένω και το κάνω βιβλία, Γι αυτό έχουν αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά που τόσο αγαπούν οι βιβλιόφιλοι. Σπάνιες στιγμές αχαλίνωτης ευφορίας στην τουαλέτα...

Πόσο συγγραφέας είναι το να είσαι σκατά;

Κοίτα Φώντα, το τέλος τού κόσμου είναι κοντά. Ένα απειρομέγεθες πουλί, το Γκρανκάσα, πετά μέσα στο αχανές, σκοτεινό διάστημα. Τον Αύγουστο του 2015 θα περάσει πάνω από τη γη και θα μάς χέσει. Θα θαφτούμε όλοι, πλούσιοι και φτωχοί, κάτω από τόνους σκατών κι ο ανθρώπινος πολιτισμός θα εξαφανιστεί εντελώς.

Τελευταία ερώτηση και είναι η αντίστοιχη που έχουμε στο μπλογκ μας για το κοινό, στη βάζω και σενα. 

Ειμαστε όλοι...

Είμαστε όλοι φούσκες που κάνει ένα παιδί σε μια παραλία. Μας παρασύρει ο άνεμος ενώ στην επιφάνειά μας ιριδίζουν όμορφα χρώματα. Κι απότομα παφ..! σκάμε χωρίς ν’ αφήσουμε τίποτε

Όπως είπαμε λοιπόν ο Κύριος Κουλ είναι συγγραφέας πέρα από συλλογές ποιημάτων που εκδίδει ή δημοσιεύει στο ιντερνετ, εκδίδει και κανονικά βιβλία όπως:

ή ακόμα καλύτερα

και τσάμπα ανάγνωση, τι άλλο πια

Read More [...]

Posted in συνεντεύξεις, sureal